Gebruikersreview

BMW X4 M40i (2019)

19 oktober 2026 • 16:38

Volg AutoWeek in Google Search Volg AutoWeek in Google Discover

Uitvoering	X4 M40i
Versnellingen	8, Sequentiële Automaat
Bouwjaar	2019
Jaar van aanschaf	2026
KM-stand bij aanschaf	83.500 km
KM-stand laatst	83.500 km

83750

83.500 km
19 oktober 2026

Na bijna vijf jaar Cupra Formentor liep het leasecontract af. Hoewel ik daarvoor ook al een keer een leaseauto had gereden, wilde ik toch weer terug naar een eigen auto. Gewoon weer iets van mezelf voor de deur. En dan wel graag een benzineauto. Met vermogen. Vraag me niet waarom, want ik ben absoluut geen hardrijder. Waarschijnlijk gewoon het gevoel dat het kán…

De Cupra heeft me overigens nooit laten staan en was absoluut een fijne rijdersauto. Sterker nog: qua rijgedrag kwam hij verrassend dicht in de buurt van mijn oude BMW 325i uit september 2007, waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Storingsvrij was de Cupra alleen nooit. Bij mijn eerste bezoek aan de dealer vertelde de verkoper doodleuk dat hij nog geen enkele Cupra had afgeleverd die inmiddels volledig storingsvrij was. Lekker begin als je net een nieuwe auto gaat ophalen. Helaas moet ik de beste man wel gelijk geven: bijna vijf jaar lang kwamen er met enige regelmaat foutmeldingen voorbij. Nooit ernstig, nooit stilgestaan, maar echt vertrouwen geeft het ook niet.

Voor de opvolger wilde ik daarom eigenlijk iets met wat minder elektronische poespas. Voor zover dat tegenwoordig nog mogelijk is. Verder moest hij goed rijden, voldoende vermogen hebben, wat ruimer zijn voor de vakanties en vooral een hogere instap hebben. Ik word blijkbaar toch wat minder lenig, heb ik gemerkt. De auto moet zich dus inmiddels enigszins aan mij aanpassen in plaats van andersom.

De zoektocht

Ik ben ongeveer vier maanden lang zo ongeveer wekelijks alle bekende autosites in de gaten gaan houden. Dit waren mijn kandidaten.

De nieuwe Land Rover Defender vind ik bijvoorbeeld een geweldige auto, maar ik ga simpelweg geen € 85.000 voor een auto uitgeven. Nu niet, morgen niet en nooit niet…

Ook de Range Rover Velar heb ik serieus bekeken. Prachtige auto, maar na het lezen van diverse ervaringen werd ik toch wat huiverig voor de betrouwbaarheid.

Een Maserati Levante is natuurlijk ook erg fraai, maar gevoelsmatig verwachtte ik daar maandelijks toch wat meer geld aan kwijt te zijn.

De BMW X5 viel af omdat hij voor mij simpelweg te groot is. De X3 is rationeel eigenlijk een prima auto, maar ik vind de achterkant gewoon niet mooi. Kwestie van smaak dus, en ik weet dat genoeg mensen juist helemaal niets hebben met een SUV-coupé. Maar goed, ik moet er uiteindelijk zelf in rijden. Ik houd nu eenmaal van die wat coupé-achtige SUV-vorm.

De Mercedes GLC Coupé kwam ook voorbij, maar afhankelijk van uitvoering en aankleding vind ik die al snel een beetje een “foute” auto. Vraag me niet waarom, maar dat gevoel heb ik er nu eenmaal bij. De GLE Coupé is dan weer gewoon veel te groot.

En zo bleef de BMW X4 steeds nadrukkelijker over.

Waarom de M40i?

Dat moest dan wel een M40i worden.

Carbonschwarz stond hoog op het wensenlijstje. Een prachtige kleur die afhankelijk van het licht van bijna zwart naar donkerblauw verkleurt. Daarnaast wilde ik graag de B58-zescilinder in combinatie met de ZF-automaat. Is 354 pk noodzakelijk? Natuurlijk niet. Wilde ik het hebben? Absoluut.

Je ziet er bovendien niet heel veel rijden. En ja, het blijft een BMW. Door mijn eerdere 325i wist ik al dat BMW een onderstel kan bouwen waar ik erg gelukkig van word.

Vier maanden zoeken

Het vinden van de juiste auto bleek nog niet zo eenvoudig. Vooral de combinatie van kleur en interieur was lastig. Dan vond ik eindelijk een goede kleur, zat er weer een licht interieur in. Op een paar kilometer van huis vond ik op een gegeven moment bijna de perfecte auto. Goede prijs, goede kilometerstand, alle opties aanwezig. Totdat bleek dat hij in het verleden betrokken was geweest bij een ongeval. Daar ben ik vrij eenvoudig in: schadeverleden is voor mij een absolute no-go.

Daarna vond ik een ander exemplaar op ongeveer twee uur rijden. Wel behoorlijk aan de prijs, maar hij stond inmiddels al 3,5 maand te koop. Misschien zat er dus nog wat ruimte in. Op zaterdag gebeld. “Degene die over deze auto gaat is er vandaag niet. Bel maandag maar even terug.” Prima. Maandag teruggebeld. Bleek er die dag toevallig een proefrit gepland te staan. En ja hoor: einde van de dag werd ik gebeld. Verkocht. Dat ging lekker.

Nummer 3 – drie keer scheepsrecht?

Niet veel later verscheen er een X4 M40i in Den Bosch. Carbonschwarz. Goed interieur. Goede kilometerstand. Geen schadeverleden. Mooie opties. Zelfs een extra spoilertje aan de voorkant, waar ik normaal niet per se warm voor loop, maar bij deze auto klopt het gewoon. Eigenlijk was alles goed. Op één ding na: geen elektrische trekhaak. Maar goed, die kan er achteraf altijd nog onder. De auto heeft het sportonderstel, maar niet adaptief. Ook daar zijn ergere dingen van te bedenken. Na een paar telefoontjes liep de verkoper nog eens naar de auto toe. “Wacht eens even… hij heeft volgens mij tóch een elektrische trekhaak.” En inderdaad.

Ook het verhaal van de vorige eigenaar beviel me wel. Die had ooit een eerste proefrit afgezegd omdat het motregende en hij de auto daardoor niet goed kon beoordelen. Dat klinkt als een liefhebber. Voor de inruil had hij bovendien nog nieuwe banden laten monteren, nieuwe remblokken en schijven geplaatst en de auto voorzien van een aparte coating. Dan weet je ongeveer met welk type eigenaar je te maken hebt. Maar goed, dit kunnen ook wel verkooppraatjes geweest zijn, je wee het niet.

De proefrit

De auto stond nog binnen in de showroom en het was behoorlijk druk. De eigenaar van de garage zou hem voor onze proefrit even buiten zetten. Hij startte de auto. En ineens keek vrijwel iedereen in de showroom dezelfde kant op. Dat geluid. Toen was ik eigenlijk al verkocht. Samen met mijn vrouw ingestapt en tijdens de proefrit klopte eigenlijk alles. De zitpositie, het gevoel in het stuur, het geluid, de motor, de automaat. Ik kreeg die glimlach niet meer van mijn gezicht. Dit moest hem worden. Dus deal gemaakt en een paar dagen later opgehaald.

Eerste indruk

Het verschil met de Cupra is behoorlijk groot. En laten we eerlijk zijn, het is ook geen heel eerlijk vergelijk… maar ik doe het toch.

Ik zit in de X4 echt een stuk hoger en heb daardoor veel meer overzicht. Dat was precies wat ik zocht. In Comfort-stand kun je er heerlijk rustig mee rijden. De auto voelt dan ontspannen en totaal niet overdreven. Maar zodra je de Sport-stand inschakelt verandert het karakter volledig. De auto komt echt tot leven. Motor, automaat, reactie op het gas, geluid; alles verandert mee.

Dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan deze auto: je kunt er heel normaal mee rijden, terwijl je tegelijkertijd weet dat er behoorlijk wat reserve aanwezig is. Je hoeft die 354 pk helemaal niet voortdurend te gebruiken. Maar het is wel heel prettig dat ze er zijn!

Een ander opvallend verschil met de Cupra is iets heel simpels: wanneer ik het gas loslaat, rolt de BMW gewoon door. Bij de Cupra was ik door de regeneratie gewend geraakt dat de auto meteen begon af te remmen. Ik moest daar de eerste kilometers serieus weer even aan wennen. Was natuurlijk alweer even geleden.
Voorlopige conclusie

Voor echte conclusies is het natuurlijk nog veel te vroeg. Ik heb de auto pas net en de roze bril zit waarschijnlijk nog behoorlijk stevig op mijn hoofd. De komende tijd zal moeten blijken hoe hij zich houdt qua betrouwbaarheid, verbruik, comfort en gebruiksgemak. Vooral naar de langere ritten ben ik benieuwd. Wij gaan normaal gesproken twee keer per jaar naar Groot-Brittannië en ik zie nu al uit naar de eerste kilometers door de Engelse “rolling hills”. Dat lijkt me precies het terrein waarvoor een zescilinder met wat reservevermogen is uitgevonden.

Voorlopig kan ik maar één ding zeggen. Na vier maanden zoeken heb ik sterk het gevoel dat ik precies de juiste heb gevonden.

Wordt vervolgd.