Zou de Shuma-rijder weten dat Kia's nu tests winnen?
Vanochtend reed ik achter een Shuma. Ja, dat was ooit de naam van een Kia middenklasser. Kennen jullie de Clarus en de Magentis nog? Evenals de Shuma al lang in de vergetelheid geraakt. De beste man die de Shuma bestuurde heeft er vast geen flauw benul van dat gistermiddag de eerste afbeelding van de tweede generatie Cee'd vrij kwam. Want als je anno 2012 nog steeds in een Shuma rijdt, heb je vermoedelijk net zo veel met auto's, als een koordirigent met voetbal.
Toch zonde dat zo'n Shuma-piloot waarschijnlijk niet weet welke ontwikkeling Kia heeft doorgemaakt. Want wat is het merk van ver gekomen. De Shuma stond begin deze jonge eeuw nog gewoon in de prijslijst van het merk. Net als de Joice, die zo lelijk was dat kinderen van ouders die er een hadden aangeschaft er bang van waren. Net als de Pride, ooit een Mazda 121, zo'n twaalf jaar geleden de goedkoopste auto van Nederland.
En nu winnen Kia's gewoon tests. De Picanto is de auto in het A-segment. De nieuwe Rio is net begonnen aan zijn opmars in het B-segment. Ik zie de Optima, die in februari komt, nog niet heel veel gaan doen in het D-segment, al was ik wel positief over de eerste kennismaking. Maar toch. Kia gaat knallen in 2012. Als in het tweede kwartaal de nieuwe Cee'd leverbaar wordt, de opvolger van de auto waarmee de eerste grote stap zette, zie ik het merk nog wel verder oprukken in de top tien van de nationale autoverkopen.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
