Zelfmoordplek

Het gat tussen twee afspraken in Den Haag en Hoofddorp was net groot of diep genoeg voor een lunch in het brugrestaurant van Den Ruygen Hoek. Dat heb ik geweten. Nooit kwam een aangeklede plaspauze zo hard aan. De biefstuk was ok, de atmosfeer zo deprimerend dat ik met een kater van de schrik mijn dienstreis voortzette. Nooit meer.

Terwijl ik door de verregende ramen het verkeer in beide richtingen onder me door zag glijden, realiseerde ik me dat Den Ruygen Hoek met zijn fastfoodfilialen en restaurants, dat wreed massieve DDR-hotel en die desolate pompstations aan beide kanten van de weg voor duizenden automobilisten een dagelijkse tank- en snack-stek is. Een architectonisch monstrum, omgeven door de asfalthel van onafzienbare parkeerterreinen. Wat doet dat met je? Weinig goeds, vrees ik. Als ik hier al dreig door te draaien, doet een echte boef het helemaal.

Het verbaast me niks dat Den Ruygen Hoek sinds deze maand wordt aangemerkt als 'veiligheidsrisico-gebied'. Na twee jaar pieken in de criminaliteitsstatistieken – inbraak, geweld, berovingen en verstoring van de openbare orde - mag de politie er drie maanden preventief fouilleren. Ik wens de wetshandhavers veel succes. Maar één lunch volstaat om te begrijpen dat Den Ruygen Hoek voor de geestelijke volksgezondheid een veel grotere bedreiging is dan voor de openbare orde. Zet daar een wolkenkrabber neer en half Nederland springt.

Stel dat je hier na een slecht jaar je lease-Superb aanmeert in de verlammende wetenschap dat je je targets weer niet hebt gehaald en 2012 nog verschrikkelijker dreigt te worden. Dan dooft het licht. Misschien kan de politie langs de A4 beter een traumateam stationeren dan de ene surveillancewagen die ik spotte. Kunnen getraumatiseerde vertegenwoordigers, beroofd of niet, tenminste hun verhaal kwijt.