Wroeging in Vegas

Het gebeurt als ik te voet de oprijlaan van het Bellaggio-hotel oversteek. In Las Vegas is het Bellaggio voor het betere publiek, als dat daar komt, the place to be. Waarschijnlijk omdat het minder kermisachtig oogt dan het Venetian met zijn stupide gondels en kanalen, of Le Mirage met zijn nepvulkaan die elke avond elk uur uitbarst. Voor het Bellaggio strekt zich een echt meer uit dat op de Middellandse Zee moet lijken, met aan de voet van de hotelgevel een net echte kust waar net echte Italiaanse villa's op net echte rotsen rusten. Amerikanen zullen dit allure noemen; wij zien een doorgefokte Efteling.

Daar, op die oprijlaan, waar het stoplicht net op groen staat voor de wandelaar, wordt Zondagsrijder op een zondagochtend bijna platgereden door een SL 55 AMG met een klassiek bezonnebrilde playboy aan het stuur. Naast hem zijn bijslaap; een blond bruingeblakerd botoxding dat, voor hij het uit de drek viste, elke dag tienduizend keer 'How are you doing Today" moest vragen aan zatte klanten in een wrakkige saloon in Colorado, en nooit antwoord kreeg.

Geen twijfel mogelijk: die heeft vet indruk willen maken op zijn meisje. Kijk mij: mijn stad, mijn weg, mijn Benz, mijn tent.

Het scheelt echt een haar, en de gevolgen van een botsing zouden gezien zijn vaart niet vegetarisch zijn geweest. Bastard!, roep ik uit volle borst. Zijn kap is neer, hij moet me gehoord hebben. Hoe betreur ik het dat hij verzuimt verhaal te komen halen. Wat had ik graag een doodschop uitgedeeld, heel even. De ironie van dit verhaal is dat dader en slachtoffer in bloeddorstigheid niet voor elkaar onderdoen. De auto heeft ons allemaal tot potentiële moordenaars gemaakt.

Nog spijtiger is dat je haat tegen zo'n man noodlottig op z'n speeltje overslaat. Normaal gesproken voel ik me om voor de hand liggende redenen sterk met SL-rijders verwant. Nu denk ik wat mijn ouders altijd dachten als ze een Mercedes-rijder zagen: proleet.

Moraal: het is nooit de auto die de man, maar altijd de man die de auto maakt. Daarom vind ik mijn SL geen proletenbak. Ik ben geen proleet, neem me dat niet af. Maar dankzij die paar hufters lijk ik het. De pijn van het incident  zit 'm dus ook in een gekwetst gevoel van eigenwaarde. Zou het een Corolla-rijder zijn geweest, dan was ik minder van de kook geraakt. Maar die misdraagt zich niet zo, fluistert mijn geweten. Ja, die AMG-man heeft wat losgemaakt. Helaas is de auto, als alle zwakten, altijd een confrontatie met jezelf.