Wordt Maybach het nieuwe Bentley?

2 april 2007 • 16:00

Al zappend langs MTV of TMF zie ik af en toe ontzettend dikke Bentleys in muziekclips op tv voorbijkomen. De een nog groter in beeld gebracht dan de ander, en aan de vette wielen te zien, hebben ze meestal een bezoek gebracht aan West Coast Customs voor een pimpbeurt. Rappers behangen met gouden kettingen voelen zich helemaal de man, en bejubelen het leven waarin ze de pooier uithangen. En als je Bentley rijdt, dan heb je het gemaakt, zo lijkt de boodschap. Dat is natuurlijk ook zo. Het zijn schitterende auto's bovendien, jammer alleen dat ze zo toegetakeld worden. Maar als we Maybach mogen geloven, hebben Hollywood en de sterrenwereld het Duitse merk ontdekt. Nog niet zo lang geleden meldde DaimlerChrysler trots dat Hollywoodster Samuel L. Jackson zijn 57 S had uitgekozen, nu is het P Diddy die poseert bij zijn nieuwe Maybach. Is het een kwestie van tijd dat we gepimpte bolides van het Duitse merk voorbij zien komen? Of heb ik iets gemist en is dat reeds de auto die je als gevierd rapartiest of coole acteur moet hebben? Ik kijk te weinig naar MTV om dat te kunnen beoordelen. Maar het is vooral de manier waarop Maybach naar buiten treedt wanneer ze een van hun limousines verkopen die mij intrigeert. Zodra een wereldster een voet binnen een Maybachshowroom zet, wordt er al op de trom geroffeld. Van Bentley zul je niet horen wie er een Azure of een Continental GTC heeft gekocht. Misschien hopen de Britten stilletjes wel dat Maybachs bij bepaalde koperskringen de plek gaan innemen van hun Arnages, Azures en andere producten. Want ik kan me niet voorstellen dat Bentley trots is op het feit dat hun auto's als statussymbool optreden in clips met wulps dansende, schaars geklede meisjes en mannen met foute bontjassen die krom lopen van het goud en rappen hoe geweldig het wel niet is om pooier te zijn.

Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.

27 Bekijk reacties