Wintertic

Ik had het al toen ik 18 was en nu, twintig jaar later, nog steeds. Vanaf het eerste moment dat er sneeuwvlokken vallen, gaan m'n handen en voeten jeuken. Als de duisternis is gevallen en de meeste mensen zich klaarmaken om onder de wol te kruipen, kijk ik hoopvol uit het raam of de sneeuw blijft liggen. Zo ja, dan is er geen ontkomen meer aan. Ik kan er niet tegenop, het is gewoon sterker; ik móet en zal naar buiten. Niet om een sneeuwpop te bouwen, maar om verse sporen te trekken met de auto. Het liefst zo dwars mogelijk, natuurlijk.

Het leuke is namelijk dat dit, in tegenstelling tot droog of zelfs nat asfalt, met élke auto kan. Honderd pk is al méér dan genoeg. Ik weet nog toen ik studeerde en een oude Fiat Uno 1.4 had. Wat heb ik dáár een lol mee gehad! Rond middernacht tankte ik het autootje tot de nok toe vol, pikte ik een maatje op en gingen we op een groot bedrijventerrein net zo lang aan de gang tot er, uren later, geen druppel benzine meer in zat. Daar kon geen kroegenavond tegenop!

Uiteraard wordt het nóg leuker als je achterwielaandrijving hebt. Met mijn tweede auto, ik racete inmiddels voor BMW en had een 318 E36 van de sponsor, heb ik het begrip 'maximale drifthoek' tot in de finesses leren beheersen. Nachtenlang zwierde ik met het stuur in de aanslag over straat, net zo lang tot de bekrachtiging het begaf. Toen ik naar de garage ging om het euvel te laten repareren, zette ik m'n meest onschuldige blik op. De teammanager van Ekris BMW kende zijn pappenheimers echter: "Zo, weer lekker wezen spelen, vannacht?"

Ondanks alle autojournalistieke verwennerijen van de afgelopen jaren – je komt wat vaker in de sneeuw of op een bevroren meer dan gemiddeld, zeg maar – zijn de winterkriebels onverminderd sterk aanwezig. Dus mocht u midden in de nacht een auto met AutoWeek-stickers dwars de hoek om zien komen: sorry, nogmaals, het is sterker dan ik! Zijn er meer mensen die deze tic hebben?