Wensenlijstje

'Die zou ik ook nog eens willen hebben'. De zin komt me als autofiel vrijwel dagelijks over de lippen. En hij slaat langzamerhand op zo'n verlammende hoeveelheid auto's dat ik er in de tijd van goede voornemens niet aan ontkom wat lijn te brengen in de chaos. Laat mij, dacht ik, voor oud en nieuw eens orde scheppen door een wensenlijstje aan te leggen. Met trots - en met een halfserieuze knipoog, want je weet maar nooit - presenteer ik mijn gecombineerde young- en oldtimershortlist 2013.

1. Aan kop gaat mijn vurigste wensdroom, lach niet: de Eunos Cosmo 20B. Twin-turbo drieschijfs wankelmotor, 300 pk, rond 1990 de beoogde Jaguar- en Mercedes-concurrent van het huis Mazda. Nooit in Nederland geleverd en een cultauto als weinig andere. Bij mijn weten het eerste productiemodel met een touchscreenscherm voor de navigatie, waar je in Europa trouwens niks aan hebt. Design: nineties slank Japans, hun opvatting van elegant zeg maar, nadere toelichting overbodig. Dat het een rechtsgestuurde wordt, neem ik voor lief. Wel in rood graag, zwart is ook goed, anything goes. 'Niet verstandig' nee. Die zal ik vaker horen. Zie verder.
2. Wel degelijk: een 911 uit de seventies. Die haast onmenselijk goede 991's riepen eerder dit jaar een hartgrondig verlangen op naar het ouderwetse analoge handwerk, iets lichamelijks. Vermogen is secundair, zo'n lichtgewicht trekt altijd hard genoeg. Belangrijk is kleur. Ik wil een retrolak: hard blauw, hard groen, zandgeel. Bij een specialist zag ik een bruine staan, 180 pk. Ik dacht dat ik gek werd.
3. Een BMW 325i E30, handgeschakeld, bij voorkeur tweedeurs. In de gewenste configuratie (unverbastelt, geen roest, normale kilometerstand) niet meer voor normale prijzen te bekomen. Sweet dreams, jongen.
4. De Coupé Fiat turbo 20V. Een van de eerste grensverleggende ontwerpen van Chris Bangle, later BMW, met alle basiselementen van zijn stijl; neigend naar het asymmetrische, rare vouwen, BMW's 'flame design' avant-la-lettre. Meesterlijk neoklassiek dashboard in carrosseriekleur. Grandioze kont. Niet mooi; verminkt met ballen. Rood of blauw.
5. De Lancia Thema Turbo. Als er al iets te kiezen valt een estate. De laatste klassieke familie-Lancia en de laatste voor de designcrisis die zelfs Italianen in de waan bracht dat ontwerpen de kunst van de omtrekkende beweging was.
6. Een Alfa 156 in babyblauw, liefst met de basiswieldoppen. Omdat het een van de beste ontwerpen van de jaren negentig blijft en verder omdat ik nog nooit een Alfa heb gehad, wat misschien toch een beetje tijd wordt.
7. Een BX TZD turbodiesel, laatste serie. Alweer: vergeet het maar.
8. Een Audi A8, type D2. Motorisatie secundair, als het maar geen 2.5 TDI is. Alu koets, het interieur feilloos strak. Zachte monumentaliteit, geweldloos krachtig. Donkerblauw.
9. Maserati Quattroporte V8 Evoluzione. De Quattroporte IV is de mooiste, een soort Italiaanse 3-serie, in dit geval met V8 en 335 pk. Het uniek harmonieuze, wigvormige ontwerp met de typerend schuin oplopende wielkasten achter is van Marcello Gandini, het genie dat de Lancia Stratos, Lamborghini Miura en verdorie de BX ontwierp, dus zeg niet dat ik geen smaak heb. De techniek, ik weet het, is inderdaad van Maserati. Mijn antwoord, triomfantelijk suïcidaal; dan maar failliet.
10. De Jaguar XJR, lichting X308 (1997-2002). Natuurlijk typische midlife-gekte. Zwart, reusachtige velgen, 370 pk. De kinderen zien papa gierend van het lachen komen. Maar die zegt dapper: eens proleet, altijd proleet. Niets aan te doen.
Geen VAG, geen Benz, geen Volvo zelfs? Jongens, opa is ook maar een mens. Hoe oud je ook wordt, nooit luwt dat verlangen naar het andere, het onbekende.