Weblog Bas - De Alpine Actros

Bedenk: Renault-CEO Luca de Meo wil Alpine weer op de kaart zetten als exclusieve en sportieve brand. Zo’n logo op een SUV lijkt me een merkwaardige manier om dat doel te bereiken, maar wat weet ik van marketing. Dus staat de Austral officieel voor paal als Alpine Actros.

Die arme auto kan het ook niet helpen. Maar wat een verkrachting van de eigen geschiedenis, een brave burger-SUV te willen laten baden in het aura van het merk Alpine. Drie maanden na een onvergetelijke testrit in de Alpine A110 S reed ik de Austral met blauwe A en ik kan u verzekeren; de geest van Alpine is oneindig ver weg.

Dat is op zich geen ramp. Het is een SUV, het ding moet groot en zuinig zijn en boomers de Kadjar laten vergeten, verder niks. Anderzijds is dat nu net zijn probleem. Scoren kan hij in het exhibitionistentijdperk alleen door op nog grotere wielen nog dikker te zijn dan zijn voorganger. Dat logo moet je zien in een context van doorgedraaide aandachttrekkerij en hanensymboliek die zelfs zielloze cross-overs tot verlengstuk van het ego maakten. Dat ik er klaar mee ben is één, ik ben de doelgroep niet. Maar een beetje geloofwaardigheid is nooit weg als je de bink gaat uithangen. Komen we ooit van die belachelijke humbug en vervetting af?

Misschien. De tegenkrachten worden sterker. Hoopgevendste symptoom van de kentering; de comeback van de slanke lijn. Moet je zien wat dit en afgelopen jaar aan laagzittende, vloeiend vormgegeven strijkijzers onthuld werd. De elektrische Mercedessen EQS en EQE. De Hyundai Ioniq 6. De briljante nieuwe Honda Civic, voor mij dé ontdekking van 2022. En nu slaat zelfs de eerste mooie Toyota Prius strak als een aap en plat als een dubbeltje die gezegende weg in. Nu al zin in hem.

Ik zie het begin van een trend die ik zeer zou toejuichen. Allemaal zijn dit windtunnelontwerpen van de oude stempel. Luchtweerstandscoëfficiënt om en nabij de 0.20. Spiegelgladde koetsen, op de Civic na verzonken portiergrepen; lage, onopdringerige neuzen zonder achterlijk overbemeten reuzengrille. Kortom: post-exhibitionistische auto’s.

Mooi zo. Omdat het mes aan twee kanten snijdt. Het ziet er veel mooier uit, en het rijdt fijner en stiller dan zo’n gebochelde crossover. Dat voelbare contact met de weg, de nauwkeurige besturing die geen SUV kan bieden – ik genoot met volle teugen van de Civic. Weg met de hoogbouw, lang leve de streamliner 3.0. De herontdekking van de stroomlijn is hopelijk de renaissance van de elegantie. Het zou tijd worden. God geve dat die aangekondigde Alpine-SUV er nooit komt.