We zijn stierlijk verwend

"Je bent hartstikke gek."

"Dat red je nooit in één dag."

"Met de Agila?!"

Zomaar wat reacties om me heen op mijn plan, enkele weken geleden, om in één dag op en neer te rijden naar Cwm-y-Glo, North Wales. Bijna op de kop af tweeduizend kilometer. Mijn meisje had daar een zeldzame kat gekocht voor haar fokprogramma en we konden maar één dag vrijmaken. Oké, het is best een ritje, maar vooral de opmerkingen over de Agila zetten me aan het denken. Goed, als ik iets groters had kunnen pakken, dan had ik dat gedaan. Maar ik zat net in de mega-multitest die deze week in AutoWeek staat en ik moest kilometers maken met die kleine karretjes. En had ruimte nodig voor een forse reiskooi.

Even de ouwelullenmodus aan: we zijn stierlijk verwend geraakt; wat is er mis met een lange reis in een Agila? Ooit reisde ik heel Europa door in mijn krakmikkige Granada met hikkende LPG-installatie. Toen het ding uiteindelijk voorgoed de geest gaf, ergens in de Zuid-Franse bergen, reisden mijn vriendin en ik verder per trein. Alle spullen die we bij ons hadden konden daardoor niet direct mee. In Nederland leende ik daarom een stokoude Austin Allegro van een vriend. De vierde versnelling van het automaatje was, net als de achteruit, naar de knoppen, dus met 90 km/h en de naald van de niet aanwezige toerenteller constant in het rood, trok ik een rookgordijn van Eindhoven naar Millau. Geld voor een hotel had ik niet, dus het werd een non-stopje op en neer. In Millau moest ik de inhoud van een afgeladen Granada in het Allegro'tje zien te krijgen. Wat zou ik toen blij zijn geweest met een nagelnieuwe Agila met wereldwijde Opel-mobiliteitsgarantie.

Aan die tocht van twintig jaar geleden zal ik over twintig jaar nog wel eens terugdenken. Maar dat op en neertje naar Cwm-y-Glo? Ach.