WC-rollen tellen

"Hollandais." Mijn bijrijdster kijkt me triomfantelijk glimlachend aan. Ik heb hem nog niet gezien, maar weet al dat er weer een witte sleurhut aan de horizon verschijnt. Ik reageer niet eens meer. Een glimlach terug kan ze krijgen. Hollandais: het is zonder enige twijfel het meest uitgesproken woord aan boord van onze auto sinds we vanmorgen uit Wavre wegreden. We zitten met z'n vijven plus bagage voor twee weken opgepropt, en gelukkig zijn we allemaal makke schapen en daar heb je een spreekwoord over. Maar ik ben de enige Nederlander, de rest van mijn reisgezelschap is Belgisch, ik ben dus zwaar in de minderheid.

Het is zaterdag en de Route du Soleil hikt tegen haar verzadigingspunt aan. En dan kun je zeggen, wees dan niet zo dom om op een zaterdag in juli naar Zuid-Frankrijk te rijden en dan heb je helemaal gelijk. Maar ja, die verrekte vakantiehuisjes worden in het hoogseizoen uitsluitend van zaterdag tot zaterdag verhuurd, dus we hebben weinig keuze. Net als die talloze andere mensen om ons heen.

Een uur of wat later. De draak steken met caravans hebben we inmiddels wel gehad, al was het maar omdat er, naarmate we zuidelijker komen, genoeg woonwagens met niet-Nederlands kenteken blijken te bestaan. Het meest hilarisch moment was eerder vanmorgen, toen we net voor het Luxemburgse tankstation Capellen in de ankers moesten voor een plotselinge file op de rechterstrook die, toen we er omheen reden, bleek te bestaan uit mensen die bereid zijn een uur of meer van hun zuivere vakantietijd in te leveren om een paar euro op de brandstof te besparen. Inderdaad, bijna alleen maar Nederlanders.

Een Prius met drie fietsen op het dak en nog twee, met vervaarlijk trillende mandjes aan het stuur, op de Twinny Load. Het kenteken gaat nog schuil achter de auto achter hem, maar ik voel de onvermijdelijke tik op mijn schouder, ditmaal vanaf de achterbank, gevolgd door een wijzende arm richting Prius. "Hollandais."

"Ouais, Eve, Hollandais." Ik hoop nog even op een wit-rode plaat, maar je voelt hem aankomen.. Wij Batavieren nemen nu eenmaal gaarne ons stalen ros mee in den vreemde. Het caravans tellen mag dan inmiddels zijn langste tijd hebben gehad, de dames hebben ontdekt dat onder fietsen bedolven Priussen ook vrijwel altijd Nederlanders zijn. En ondergefietste Priussen, daar zijn er veel van hier op de autoroute. Ik onderga het gelaten, maar zoek ondertussen driftig naar typische overeenkomsten tussen alle Belgische auto's die we tegenkomen. Ik vind niks. Tja, en die overbeladen Ford met vier Belgische meiden, die heeft Nederlands kenteken. Aan de andere kant van de cultuurgrens aan boord hebben ze meer succes. We hebben een stuk of vijftien Priussen gezien, wanneer de meiden een nieuwe ontdekking doen: p'cul, modern Frans voor toiletpapier. En verdomd, ik moet ze gelijk geven. Elke auto die we zien met een pak wc-rollen in het zicht, draagt Nederlandse kentekenplaten. Echt waar.

En al gauw komt de competitiedrang in de meiden boven: wie spot de Nederlander met de meeste rollen toiletpapier aan boord? De spanning loopt hoog op, het laatste deel van de reis. En de hoofdprijs wordt binnengehaald door Jade, die een Nederlandse Audi ontdekt met twee zijdezachte familiepakken tegen de achterruiten gedrukt. Mocht je dit lezen, beste Audirijder, dan begrijp je nu eindelijk waarom die vier meiden in de file tussen Montélimar en Orange een paar weken geleden lachend naar je wezen. En de chauffeur enigszins ongemakkelijk voor zich uit keek. Oh ja, by the way, Carrefour verkoopt ook toiletpapier, maar daar noemen ze het papier cul.