Waarom DS?

Mijn eerste statische ontmoeting met de Citroën DS4 was verwarrend. Ik piekerde me suf over de achterliggende bedoelingen. De boodschap kwam niet aan. Vijf deuren, hoog op de wielen, soort crossover, niks in het bijzonder. Ik zag geen suv, geen sportwagen, geen revolutionaire eyecatcher, niet het unieke hebbeding waarmee je trendsetters de ogen uitsteekt, niets van de roekeloosheid die je typisch Frans zou mogen noemen. Ik zag een opgedirkte C4 met premium-pretenties, een Golf-concurrent met een feestneus.

Binnen wordt het beter. Vanaf de bestuurdersstoel liet ik mijn blik glijden over het voluptueus ontworpen dashboard dat het merk-dna niet zonder bekoring uitdraagt: Citroën = avantgarde. Helaas heeft design de onhebbelijke eigenschap dat het alleen modern blijft als het functioneel vernieuwend is. Bewijs: DS, 1955. De rest is gizmo.

Ik opende de achterdeur. Als gezinsvader keek ik bezorgd naar de gemene punt waarin de achterzijruit uitloopt; vragen om ongelukken. Op de achterbank zat ik beroerd. Beenruimte: mwah. Wie, vroeg ik me af, moet deze auto kopen?

Een paar maanden geleden deed ik met de duurtest-DS4 van AutoWeek een blokje om. Ik vond hem zeer goed rijden, was oprecht verrast: zo'n strak sturende Citroën had ik niet eerder meegemaakt en de gaaf klinkende, oersterke tweeliter HDI-diesel is een meesterstuk. Prima dienstvervoer voor een alleenstaande accountmanager (m/v) van rond de dertig. Maar die wil een Mini, of een 1-serie, een A1, een Golf, een DS3 – die dan weer wel. Blijft de vraag: wie moet deze auto kopen? Wat is de zin van de DS-reeks?

Van de DS3 snap ik het. Die voorziet als Mini-concurrent voor de niet-cooperrijpe beurs in een behoefte. Rijdt strak, oogt leuk, heeft uitstekende motoren. De grote broers lijken me strategische vergissingen. Ik vermoed dat Citroën een cruciaal neveneffect van de premium-lijn over het hoofd ziet. Die DS4 en DS5 – hoe mooi ik hem ook vind - zijn het tactisch ongelukkige signaal naar de C4- en C5-rijders dat ze niet hip genoeg zijn, en misschien wel tweede keus rijden.