Vooroordelen

In augustus reed ik nog Saab. Sinds vorige week rijd ik met terugwerkende kracht gerecht 900 op de kaart van restaurant Pang Da. Er van uitgaande dat (a) Saab even uit de wind is, (b) er geen nieuwe lijken uit de kast komen en (c) er vanaf januari werkelijk verse Saabs van de band rollen, is Saab door de Pang Da/ Youngman-deal vanaf heden een Chinees merk. Is dat erg?

Alles in mij verzet zich tegen die overname. Ik zeg niet dat Chinezen geen Europees bedrijf kunnen runnen. Voorzover ik in mijn ziel kan kijken spelen Eurocentrische of racistische instincten me geen parten, neem me dat niet af. Puur op instinct denk ik dat Saab Europese waarden vertegenwoordigt die alleen Europeanen kunnen verzilveren. Saab is geen merk, en zeker geen investeerdersmerk. Saab is een cultuur. China ook ja; een totaal andere. Wat een Saab-baas moet hebben is gevoel voor de beschaafde terughoudendheid die me niet zeer kenmerkend lijkt voor het post-communistische China. Sleeën willen ze daar, geen nieuwe 9-3. Wat wil Geely van Volvo? Een vette sloep. Als het daar al kleiner moet, dan liever een 3-serie. Dat is for real. Dat is status. Dit is een land in de showfase; Saab is idealiter een auto voor beschavingen die het exhibitionistische stadium zijn gepasseerd. Dat botst.

Maar draai het eens om. Begreep GM Saab? Ja, in die zin dat de nieuwe 9-5 zijn vorm dankt aan GM-bobo's die begrepen dat er weer een echte Saab moest komen. Hij is niet in alle opzichten geslaagd, maar het werd wel een Saab. Domper op de zelfbevestigende lustgevoelens is dat de auto niet werd ontworpen door Lasse Holmström of Bjorn Björnsson. Zijn lijnen komen uit de pen van Saabs voormalige ontwerpchef Anthony Lo. Opgeleid in Londen. Geboren in Hong Kong. Volvo is inmiddels ook Chinees. Toch kan ik de Chinezen niet de schuld geven van het stijlloze bling-ding dat S60 heet. De dader was toch echt een Brit. Daar sta je dan met je vooroordelen. Gewoon maar duimen dan?