Upsizing

Romantisch aan mijn oude Saab 900 is zijn motor. Die is geschiedenis. Zo'n dikke ongeblazen 2.3 bouwt niemand meer. Jammer? Ach. Tegen downsizing heb ik nooit bezwaar gehad, al moest ik wel iets overwinnen. Als een een-punt-viertje met behoud van loopcultuur en prestaties efficiënter draait dan een tweeliter moet je niet moeilijk doen. Meer dan eens was ik met open mond getuige van de oerkrachten die Duitsers, Fransen en Italianen uit hun kabouterblokken persen. Saab heeft de trend lang geleden trouwens zelf gezet met viercilinder turbo's die V8-motoren knockout moesten blazen. Nuchter bezien is Operatie Schaalverkleining een doorslaand succes geworden.

Uitgerekend mijn Saab brengt me aan het twijfelen. De stille moeiteloosheid van dat grote blok is puur Zen. Op de snelweg delft hij dik het onderspit tegen een Golfje 1.4TSI met 160 paarden, maar de morele winnaar is hij wel: zijn 150 pk en meer dan 200 Newtonmeter levert hij geheel op eigen kracht. Een vijfbak volstaat ruimschoots. De motor is met zijn balansassen zo soepel en stil dat ik op de snelweg soms gewoon in vier blijf hangen. Het beroemde petrolhead-cliché dat there's no substitute for cubic inches hoor je in het TSI- en Kompressor-tijdperk zelden meer, maar dat stressvrije presteren van mijn 900 moet iets met formaat te maken hebben: je voelt dat hij niet aan de beademing ligt. De 900 rijdt trouwens probleemloos 1 op 13. Dat zie ik een zware 9-5 met 1.6 turbo niet verbeteren. Als die überhaupt rondrijdt. Doe mij maar upsizing.