Tweederangs burgers

Daar staat hij, de nieuwe Mazda 6. Mooie auto. Vast weer uitstekend rijdend, net als zijn voorganger een geheide sterrenspeler in de Myreviews. Op de eerste twee pagina's van het AW-reviewbestand scoort hij nergens lager dan vier sterren, in het gros van de gevallen hoger. Dan heb je iets in je mars. Toch weet je nu al dat hij, ongeacht zijn kwaliteiten, nooit zijn verdiende plaats krijgt in de pikorde van hebbedingen die er voor de communis opinio toe doen. Geen automobilist zal naar een Mazda 6 verlangen zoals een petrolhead naar een 328i. 't Is maar een nederige leasemachine, 't is maar confectie, het betaalbare all-in voor de doorsnee rijder.

Het lot is soms verbluffend onrechtvaardig voor Japanners. Niet lang geleden belandde ik op de bijrijderstoel van een Honda Accord 2.4, een kruidige, 190 pk sterke vierpitter van ik vermoed de voorlaatste generatie. De onzekerheid is typerend. Het feit dat je, toch redelijk op de hoogte, bij Jappen zelden weet met welke editie je van doen hebt, onderstreept de relatieve onzichtbaarheid van het gamma. Het is alsof het opzettelijk buiten je blikveld wordt gehouden. Wel, aan Honda heeft het niet gelegen. Na een rit van een kwartier was ik diep onder de indruk van een auto die zich wat stuurgedrag, afwerking en ergonomie betreft kan meten met de beste Europese concurrenten. Ik vond het eigenlijk een soort Japanse BMW, hightech met smaak. Je bent verrast omdat je het niet verwacht; je bent het uit westerse hoogmoed.

Rare jongens, die Japanners? Rare jongens, wij. Wij laten eredivisiespelers in de tweede liga spelen. Kwaliteit is helemaal geen koopprikkel. Al blaast hij de consumentensterren van de hemel, de Japanner blijft een tweederangs burger.