Transparantie

Het VW'tje dat ik rijd, 75 pk en een ton duurder dan een Up, heeft nul spiegels. De binnenspiegel is zinloos; de XL1 heeft geen achterruit. De buitenspiegels zijn vervangen door camera's waar je het mee moet doen als je het ruimtescheepje achteruit inparkeert of van je oprit rijdt, met een parkeersensor als extra vangnet. Die doen hun werk, maar ik voel me een blindganger.

Die XL1 vergeet ik niet. Spectaculair. Toch zal ik er nooit aan wennen dat in 80 procent van de moderne auto's het uitzicht dramatisch slecht is, zowel naar achteren als door die steeds dikkere A- en B-stijlen voor- en zijwaarts. Vrijwel alle merken trakteren je op dode hoeken waar de honden geen brood van lusten.

Fabrikanten zeggen graag dat ze heel goed naar hun klanten luisteren. Blijkbaar vraagt niemand: geef ons ramen! Terwijl het veiligheidsvoorwaarde nummer één is. Niets dat het gevoel van veiligheid meer bevordert als oogcontact met de werkelijkheid.

Zelf vindt de industrie ongetwijfeld dat het probleem met camera's, piepers, dodehoekverklikkers en elektronische inparkeerhulpen netjes is opgelost. Ik heb er een ongemakkelijk gevoel bij dat de consument betaalt voor technologie die de architectonische tekortkomingen van een ontwerp moet opvangen.

In de eerste berichten over de nieuwe BMW 7-serie lees ik dat BMW experimenteert met een Google glass-achtige bril die de omgevingsbeelden van de boordcamera's zo op je netvlies projecteert dat je virtueel dwars door de raamstijlen heen kunt kijken: 360 graden onbelemmerd zicht rondom, geen dode hoeken meer.

Natuurlijk is het magisch. Maar het is ook pervers dat de industrie technologisch gecompliceerde en kostbare omwegen verkiest boven de meest praktische oplossing: maximale transparantie.

Dat heeft drie oorzaken. De eerste is design. Veel staal maakt een auto dikker en stoerder; meer glas is minder auto. Ten tweede moet je al die airbags kwijt. Boosdoener drie, misschien wel de belangrijkste, zou je innovatieverslaving kunnen noemen, die cultus van het nieuwe om het nieuwe. Een camera is hipper dan dat ouderwetse glas. Ik vrees echt dat daar de schoen wringt.

Ook op andere vlakken zie je vooruitgang en logica te dikwijls botsen. In nieuwe PSA-modellen moet ik drie touchscreentoetsen aanvinken om de temperatuur in te stellen. Dat zijn drie handelingen. In mijn oude Volvo is het er maar een. Mijn theorie is dat de Fransen denken dat ze bij de gadgetgekke klant niet hoeven aan te komen met een simpele draaiknop voor de thermostaat. Die gaat net als wij allemaal graag met zijn tijd mee. Met zulke misverstanden over en weer houden wij elkaar in gijzeling. Ik ben de eerste om relevante innovaties te verwelkomen, maar de simpelste oplossing blijft de beste.