Toch nog 'n R

De Mercedes R-klasse heeft vijanden. De smaakpolitie vindt hem ordinair of lelijk. De Mijnheer de Uil-achtige ronde koplampen van de eerste lichting brachten fijnproevers het schuim op de lippen. Hij was een inderdaad nogal onmogelijke powerstamppot van mpv, executive, een tikje sportief en een beetje coupélijn, een explosief uitdijend waagstuk dat Mercedes-Benz niet binnen de vijfmetergrens wist te houden. De verlengde meet 5.16 meter, S-klasse-formaat. In dat segment koop je geen auto met het stigma van een mpv. Op de Nederlandse weg bleef hij dan ook een zeldzaamheid. Jammer voor Mercedes, fijn voor de fans. Die hebben een collector's item om naar uit te zien.
Zelf ben ik R-aanhanger van het eerste uur. Wat de pietlutten in de auto afstoot brengt mij in verrukking; zijn bijna weerloze reusachtigheid. Zeker in de verlengde versie heeft hij iets van een veel te lange vrouw die haar postuur zo waardig mogelijk probeert te dragen, daar net niet helemaal in slaagt en er alleen maar aantrekkelijker van wordt. Ik droomde al jaren van een date met haar, maar door een samenloop van omstandigheden was het pas afgelopen week zo ver - a dream come true.
Je bent snel heen over de pijn van het besluit de facelift-R met rechthoekige koplampen uit te rusten. Binnen is alles hetzelfde gebleven. Overal stoelen, van rij een tot en met drie. Dit is een mpv en toch niet; multi purpose is hij niet van ganser harte. De stoelen achter zijn neerklapbaar zonder als bij Opel praktisch in de bodem te verdwijnen, waardoor in neergeklapte toestand de laadbodem met zeker twintig centimeter wordt verhoogd. Daar gaan je cubic inches. Het 'laadruim' is niet optimaal toegankelijk. De smalle toegang is een bottleneck. Een fiets bergen, ik heb het als waarschijnlijk eerste R-rijder getest, is passen en meten bij de poort. Is hij eenmaal binnen, dan zou je in de R een rondje kunnen fietsen. Met z'n tweeën slapen in een R gaat koninklijk.
Alleen zal hij niet vaak als fietsvervoer of als hotel worden gebruikt. Dat zou maar zonde zijn. Een R is door Das Haus bedacht om prachtig zinloos groot te zijn. Deze cabine is een verleidingszone, geen Stauraum. Als bestuurder word je meegesleept door een bevrijdend I don't care-gevoel dat niet veel grote jongens geven. Met zo'n decent ruisende mega-CDI voorin is het alsof je, hoog op de bok, aan het roer staat van een grote, rustgevende motorboot. Je zou als R-man een enorm gezin willen hebben, maar natuurlijk niet om mee naar Walibi te rijden, Dat is voor mpv-mensen. Een R rijd je om nooit meer aan te hoeven komen.
Je hebt tragische mislukkingen, maar ook tragische mistaxaties. Dit is er een van. Dit is de auto die op het hoogtepunt van de crossoverhype teveel tegelijk moest zijn en niet begrepen werd. Ik sluit niet uit dat ik deze indrukwekkende historische vergissing nog eens adopteer. Dat zou wat zijn zeg. Toch nog een R.
De tweedehandsprijzen beginnen interessant te worden. Maak hem hip, Mercedes-vrienden. Zo likkebaardend bont zal Benz het niet meer maken.