Te koop aangeboden

Ik zette een auto te koop. De bpm-vrije wereld lonkt, wanneer je vaker dan gepland van Drenthe op Amsterdam pendelt. Ik was ook toe aan iets anders. Vier jaar is veel, het leven kort.

Goed, wat doe je dan? In consignatie zetten? Dan zou ik 'm in de Randstad moeten parkeren, waar de aanloop het grootst is, maar de Randstad is ver. Bovendien wilde ik het allemaal zelf wel eens meemaken. Ik liet mijn Volvo een beurt geven, joeg hem probleemloos door de apk, maakte foto's en plaatste hem met de mededeling p.o.a. op  een liefhebbersforum. Eén ding stond en staat vast: hij gaat niet in de uitverkoop. Het is een zeldzame auto, er is fors in geïnvesteerd, je vindt in Nederland geen tweede in die staat.

Onze mailboxen liepen vol. En ondanks onze afgelegen woonstek kregen we volk over de vloer.

Zo kreeg ik twee vriendelijke zuiderlingen op bezoek, die hun uiterste best deden om hun bewondering voor mijn handel te onderdrukken, en een bod deden dat ik even vriendelijk heb weggelachen. Toen leek het even heel snel te gaan. Ik kreeg een reëel bod van een mijnheer die zo'n sympathieke brief schreef dat ik hem zijn Fanta gunde, maar vervolgens niets meer van zich liet vernemen. Vreemde vogel.

Daarna volgden nog tientallen mailtjes in alle toonaarden. Van aardige mannen die eerlijk opbiechtten dat de prijs boven hun budget ging, maar moesten toegeven dat hij het waard was. Van Radar-types die me met links naar doorgezakte marktplaats-Volvo's aan m'n verstand dachten te kunnen brengen dat ik overvroeg. Van schoolmeesters die me waarschuwden dat ze geen zaken kwamen doen als ik niet fors zou zakken met m'n vraagprijs. Van een vrolijke provocateur die stoer liet weten dat hij voor iets meer dan de helft een R in Zwitserland had gescoord. De uitnodiging me in Norg de ogen uit te komen steken met de wereldkoop staat nog, als hij dit leest.

Het eind van het lied: hij staat er nog. Ik vind 'm heus, de Volvist die hem waard is. Maar voor het eerst heb ik te doen met autoverkopers. Wat een sores.