Smartphonisering

Wij reden Mercedes-Benz en zagen het achter het stuur in Hollywoodstijl schitteren. Als een van de eerste digitale dashboards het tot de bijnaam Mäusekino bracht, van muizenbioscoop, moet het boordinstrumentarium van de nieuwe E-klasse maar Pathé gaan heten.

Twee imposant gedetailleerde 12.3 inch schermen vullen in alle kleuren van de regenboog je hele blikveld. Je kunt de rij-info naar eigen smaak in drie digitale stijlen instellen, waaronder een tradi-variant met niet van echt te onderscheiden ronde meters. Het verbaast me dat de E-klasse nog wordt aangeboden met klassieke analoge meters, want ik denk niet dat ze veel aftrek zullen vinden. Dit is té oogverblindend.

De beide middelbare mannen voorin grepen likkebaardend naar hun smartphones om het circus vast te leggen. Ik was er een van, zie boven. Ook wij zijn maar simpele technojunks. Sinds de Tesla Model S hadden we niet meer zulke gave graphics meegemaakt. Geen van ons tweeën vroeg: wat hebben we er eigenlijk aan?

Hierbij alsnog dat bezinningsmoment. Heeft al die informatie zoveel ruimte nodig? Natuurlijk niet. Het navigatiesysteem had de helft kleiner gekund, misschien had het er helemaal niet hoeven zijn. Alle rij- en infotainmentbeelden hadden royaal op één display gepast, zoals Audi met het tft-scherm van de TT al effectief bewees, en via die steeds scherpere headup-projecties kun je ook een hoop data kwijt. Wij lieten ons willens en wetens verleiden door de groots uitgesmeerde oppervlakkigheid, maar grote schermmaten zijn in auto's alleen handig bij touchscreens als die van de nieuwe grote Volvo's of de Model S. Een groter oppervlak met een bedieningsvriendelijke verdeling van functie-iconen heiligt de middelen die hier niet aan de orde zijn. Het Comand-systeem van Mercedes stuur je aan per controller.

Wij zien de smartphonisering van de interieurarchitectuur. Ook bij Samsung en Apple worden met smoezen als bedieningsgemak en beeldkwaliteit de maten steeds verder opgerekt, terwijl uw en mijn genotzucht de enige echte reden is. Innovatie is opium voor de zintuigen geworden, meer optische verleiding dan progressie. Maar het oog wil ook wat, sprak ik schuldig.