De vogels beginnen ons weer toe te zingen vanuit de boomtoppen; dat betekent dat het voorjaar weer in de lucht zit, en dus dat we binnenkort weer gevrijwaard zullen zijn van (nacht-) vorst. Maar om nu direct het gas er weer op te zetten zou nog altijd niet ongevaarlijk zijn. Van gladheid is dan wel geen sprake meer, het asfalt toont zich hier en daar nog altijd verraderlijk. Nu niet door sneeuw of ijs, maar doordat er her en der forse gaten in zitten, die in meer of mindere mate een aanslag doen op het onderstel van je auto.
Vroeger, op het oude asfalt, hoefde je je niet zo nadrukkelijk te vergewissen van de staat van het wegdek na het aflopen van de winterperiode. Dat lag er dan weliswaar wit uitgeslagen door de pekelresten, maar verder ongehavend bij. Het ZOAB (Zeer Open Asfalt Beton) dat inmiddels op grote schaal is toegepast in Nederland, doorstaat periodes van kou een stuk minder goed. Natuurlijk heeft het belangrijke voordelen als een absorberend vermogen en geluidsreducerende eigenschappen, maar periodes van vorst, afgewisseld door die met dooi, daar kan het slecht tegen.
Aan de oppervlakte laten steentjes los. Die worden door auto- en motorbanden opgewipt en komen regelmatig op de ruit van een achterligger terecht, wat weer een brede glimlach op het gezicht van de autoruitspecialisten tovert. Het duurt dan niet lang of er ontstaan serieuze kraters op de plekken waar de vorst de open structuur van het asfalt om zeep heeft geholpen. Nu volgt een periode waarin we, in afwachting van de reparateurs van Rijkswaterstaat, omzichtig slalommen om de gaten in het voorheen zo strakke tarmac.
Anders zul je zien; kom je ongeschonden van de sneeuw en ijzel af geglibberd, rijd je met het voorjaar in zicht alsnog schade door toedoen van de winterse kou. En je moet er toch niet aan denken dat je de heilloze weg van het indienen van een schadeclaim bij de wegbeheerder moet bewandelen.
