Saab-moe

Waar zou Saab staan als er geen pers bestond? Als radertje in de grote mediamachine hink ik op twee benen. Enerzijds wil je weten wat er loos is. Anderzijds zie je dat de aanhoudende stroom van onheilspellende berichten een sfeer van troosteloosheid oproept die het Saab vrijwel onmogelijk maakt zichzelf uit het moeras te trekken. De dagelijkse onheilstijdingen stemmen murw als het dagelijkse AEX-gekwakkel of de verslaggeving over het Palestijns-Israëlische conflict. Het is de eeuwige herhaling van hetzelfde. Meer schuldeisers; Saab niet op IAA; Saab geeft nieuwe aandelen uit; geen loon, maar lening; Saab haalt deadline productiestart niet; Saab kan salarissen niet uitbetalen. Nu weten we het wel, denk je, get a life. Ik heb het helemaal gehad met die doodsstrijd.
Stel dat de massamedia Saab met rust hadden gelaten? Stel dat Saab er zelf in was geslaagd interne problemen buiten de schijnwerpers te houden? Zou de wow-factor van de 9-5 de dokters en notarissen niet toch massaal over de streep hebben getrokken? Allemaal theoretische vragen. Ik ben koersmoe. Ik ben oorlogsmoe. Ik ben Saab-moe, liefdevol maar verdrietig. Ik wil een wereld waarin ondernemers zich niet failliet kunnen lenen. Die gokkers aan banden legt. Die maat houdt. En waar degelijkheid en fatsoen de toon aangeven. De wereld van Saab, toen het nog goed ging. Een verscheurend gevoel.