Rule Britannia!

Collega's hebben het al gezien aan de ietwat afwezige en tegelijkertijd smachtende blik waarmee ik af en toe even naar de parkeerplaats voor ons pand kijk. En ik krijg ik mijn zin,  vanavond mag de Land Rover Defender mee naar huis. Instappen, knie stoten en plaatsnemen op de bok voor een eerste kennismaking met Britse 'ergonomie'. Iedereen die aan boord wel eens naar de bediening van de raampjes of de handrem heeft gezocht, weet wat ik bedoel.

De besturing is vaag en de draaicirkel enorm. De diesel ratelt oorverdovend. Het comfort is op zijn best matig, de prijs exorbitant en de techniek prehistorisch (de oer-LaRo stamt uit 1948!). En toch vind ik hem fantastisch, zelfs op verhard wegdek. Gewoon omdat hij oogt en voelt als een auto die door de tijd werd vergeten en per ongeluk op de A1 van 2009 is beland. Met zijn 'agrarische' bediening is dit nog echt een machine in plaats van een door elektronica gesmoord milieuwonder.

Gaspedaal naar beneden en begeleid door een dieseloerbrom richt de vierkante grijze voorplecht zich op de horizon. Ik kan een kleine grijns niet onderdrukken en voel me even als de kapitein van een Britse oorlogsbodem; de Defender lijkt bereid alles op zijn pad te vermorzelen.

Toch is er geen enkele rationele reden om voor deze Land Rover te gaan (tenzij je met je auto héél serieus aan modderworstelen doet want daarin schijnt een Defender nog steeds onklopbaar te zijn). Waarom dan toch die affectie voor de oude Land Rover? Laten we het om 't overzichtelijk te houden maar 'karakter' noemen. Hetzelfde eigenzinnige karakter dat ervoor zorgt dat ik Groot-Brittannië zo'n fijn land vind. Een land waarin je nog steeds een tolbrug (met personeel) aantreft waar je zo'n 7 eurocent betaalt. Niet omdat zoiets rendabel is maar gewoon omdat het ooit zo werd afgesproken. En ook al zijn hun eetgewoontenapart te noemen en rijdt er geen trein op tijd, zoiets getuigt van een prettig eigenzinnig karakter.

Net als die Land Rover.