Pao

Ruim een maand rijd ik nu rond met m'n Nissan Pao. M'n wat? Okay, ik heb inmiddels al heel veel en heel vaak moeten uitleggen wat dat nou weer is, maar op dit trefpunt van autoliefhebbers ga ik er gemakshalve maar even van uit dat dat hier niet nodig is. Even hier klikken mocht dat toch niet het geval zijn, en dan gewoon net doen alsof je 'm al jaren kent, die Pao.

Enfin, het karretje stond vorige maand dan toch eindelijk op kenteken en mocht gelijk mee voor een ritje naar Nijmegen. Dat ging goed, al viel al snel op dat je met het 52 pk sterke duizendje en de boterzachte vering van het weggedrag geen wonderen hoeft te verwachten. Niet erg – voor scheurwerk heb ik de zwaar opgevoerde en knetterhard afgeveerde Wolseley altijd nog. Het zachte karakter heeft juist wel iets ontspannends. Het anticiperend rijden, waarin ik als klassiekerrijder in Amsterdam inmiddels zeer bedreven ben geworden, kan ik met de Pao in ieder geval onverminderd blijven volhouden.

Daags later reed ik echter naar Alkmaar toen ik op de A9 plotseling werd opgeschrokken door een daverende klap. De combinatie van 120 km/h, open raampjes en keihard geworden canvas bleek voor het dakje iets teveel van het goede, en dus besloot het zich met een schrikbarende dreun los te maken van de carrosserie. Dat was even schrikken. Een nieuwe kap is inmiddels binnen – volgende week gaat 'ie naar de bekleder. Tot die tijd tuf ik noodgedwongen maar niet minder vrolijk in een soort rijdende rol plakband rond.

Of het aan dat provisorisch gerepareerde dakje ligt weet ik overigens niet, maar het valt mij wel op dat veel mensen daadwerkelijk geloven dat dit autootje uit de jaren vijftig of zestig stamt. Het retro-gehalte van een Mini of 500 ligt er blijkbaar toch dikker bovenop, want ik denk niet dat er ooit iemand zich zal afvragen of er geen oudblauwe platen op een New Mini of Nuova 500 horen – het is een vraag die ik inmiddels al een paar keer heb gehad. Echt waar!