Over het lot

Deze tweekleurige hot hatch met 208 paarden is sinds gisterochtend de vermaakscentrale van de week. Met handbak en een stuur dat precies goed staat, ook dat nog. Mij hoor je niet klagen, al betreur ik dat het regent; ik mis helaas het feilloze gevoel van Lewis Hamilton voor Moeilijke Omstandigheden. Toch reed ik met een droef gevoel naar huis. Weemoedig dacht ik na over het lot van dit soort auto's.

Iedere ex-puber van tussen de veertig en de vijftig droomt periodiek van een klokgave, roestvrije, dealeronderhouden Peugeot 205 GTI 1.9 met 60.000 kilometer op de teller, het monster dat je als fatsoenlijke student van nederigen huize niet kon opbrengen. Allemaal weten wij waarom die droom nooit uit zal komen. We weten nu al wat mijn tweekleurige 208 GTI boven het hoofd hangt. Over twee jaar wordt hij ingeruild tegen een nieuwe Cayman S, want twintigers die hem kunnen betalen nemen geen kinderen, die maken carrière. Vanaf dat ogenblik neemt het begeerde tweedehandsje door zijn onweerstaanbare betaalbaarheid, dit snoepgoed schrijft hard af, de voor puristen dodelijke afslag naar de tuningbranche, waar het beheer van deze auto's meestal niet wordt opgevat als monumentenzorg. De tweede en derde eigenaar schroeven er een dodelijke vleugelspoiler op, vullen het kleine kofferbakje met een basbox en een 2000 watt versterker, monteren er ook aan de rechterkant nog een dubbele uitlaat onder, leggen hem drie centimeter lager en gaan voor een grijpstuiver helemaal los. Omdat het allemaal niks kost, gaan ze er veel mee rijden, met alle risico's van dien op blik- en motorschade. Met hete 205's is het net zo gegaan. Ik kan die aandrang best begrijpen, want ook in mij maakt de rood-zwarte onderbuikgevoelens los die slecht met mijn beschavingsnormen rijmen. Maar ik constateer in alle nuchterheid: de kans dat dit jeugdsentiment voor aspirant-nostalgici over tien jaar nog in ongeschonden staat te koop staat is gering. Bestel hem dus nu, verzamelaars van morgen, en wees er zuinig op. Doe het voor later.