Optimisme

Wie geld heeft voor een nieuwe auto, Mark Rutte, kan zich inderdaad optimisme veroorloven. Ik ben onderweg met de Renault Zoe, 100% elektrisch. Ruist zacht, zit goed, toont goed, stuurt goed. Gewetensvraag: zou ik hem willen?
Waarom niet, als ik op dagbasis binnen zijn actieradius zou kunnen blijven. Het kostenplaatje trekt. De prijs, vanaf 21k, lijkt me niet overvraagd. De investering kan ik als zzp'er drukken met aantrekkelijke aftrekposten en subsidies. Her en der willen gemeenten stevig in de buidel tasten voor de groene droom. Kan je duizenden euro's schelen. De accuhuurprijs voor de Zoe, want de batterij huur je, bedraagt afhankelijk van contractduur en kilometrage tussen €79.- en €162.- per maand. De gebruikskosten blijven verwaarloosbaar, en ik kan het nog mooier maken; met een vracht zonnepanelen op het dak produceer ik mijn eigen energie. Krijg ik óók subsidie voor, als ik ze kan betalen. Ik kan de stap zetten. Mijn droom kan uitkomen: schoon en toch betaalbaar.
Ruttes oproep aan de burgerij een nieuwe auto aan te schaffen kon niet cynischer. Ik snap zijn boodschap wel: voor de weg omhoog moet je licht willen zien, je bevrijden van die crisiskramp. Alleen beloont de overheid in de praktijk het eerst de optimist die zich de uitweg kan veroorloven.