Oog van de naald

Vorige week kroop ik door het oog van de naald, toen oom agent mijn genoeglijke rit met onze duurtest-Audi TT woest verstoorde. Nadat ik gevolg had gegeven aan zijn verzoek hem te volgen, dat hij kenbaar maakte via z'n opklapbare display achter de achterruit, parkeerden de sterke arm der wet en ik knus achter elkaar op een uitvalsweggetje naast de doorgaande weg. Een agent kwam van achter het stuurwiel van de surveillancewagen vandaan, knielde in de deuropening aan de passagierszijde van de TT neer en vertelde dat hij mij al enige tijd op afstand volgde, gehuld in het duister van de late avond. Uiteraard had hij een meting verricht; aan een tweede kwam hij niet toe, omdat-ie mij niet kon bijhouden, meldde hij. Mijn geluk; op basis nog een meting had hij zeker mijn rijbewijs ingevorderd. De financiële schade die ik door de eerste opliep bleek echter al erg genoeg.

Mijn 'beste vriend' had samen met z'n collega becijferd dat ik de maximumsnelheid ter plaatse zo fors had overschreden dat ook de gebruikelijke meetcorrectie een schikkingsvoorstel van Justitie niet kon verhinderen. Tja, een enthousiaste rijstijl kan je duur komen te staan. Maar probeer je maar eens consequent aan de wet te houden met een 200 pk sterke TT als metgezel. Ach, de jongens van de overheid waren gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, troost ik mijzelf. Of ik, daar wil ik van af zijn. Met een mengeling van schaamte en frustratie hoor ik de politieman aan, die gezellig in de portieropening gehurkt blijft doorkeuvelen en mij z'n geijkte preek geeft, terwijl ik in gedachten de rekening opmaak.

Een goedbedoeld advies van de agent doet mij opschrikken uit mijn overpeinzingen. Hij geeft mij namelijk in overweging om voortaan weliswaar te hard te rijden, maar de toegestane snelheid met niet meer dan dertig kilometer per uur te overschrijden. Zo blijf ik uit de klauwen van de officier, en wordt een verkeersovertreding met een acceptgiro van het CJIB afgedaan. Nogal een open deur, maar wel een vreemde opmerking uit de mond van een wetshandhaver. Enigszins verbloemd keurt hij immers goed dat ik de maximumsnelheid aan m'n laars lap, als ik 't maar niet al te gek maak.

Z'n commentaar doet bij mij in ieder geval de gedachte postvatten dat je in Nederland binnen bepaalde grenzen zo hard mag rijden als je wilt, zo lang je maar bereid bent extra belasting te betalen. Boetes die u en ik betalen voor snelheidsovertredingen gaan immers naar de algemene middelen. Dit soort overwegingen maken het wel lastig de wetshandhaving en de instrumenten die de overheid daartoe inzet serieus te nemen.