Onverbeterlijk

De tweede persintroductie van mijn leven draait net als de eerste om een Audi. Toen was de A3 Sportback het feestvarken, nu de vernieuwde A4. Voor de buitenstaander die ik als niet-testrijdende columnist ben en blijf is zo'n militair perfect geregisseerde autovuurdoop een onwerkelijk spektakel. Journalisten van uit heel Europa worden door de fabrikant naar Lissabon gevlogen. Daar staat een peloton A4's in alle smaken klaar voor de rit naar een schitterend hotel aan de kust, waar na de briefing over de zegeningen van de jongste Audi-spruit – nog zuiniger!, nog beter!, nieuwe led-verlichting! – het journaille instapt voor een dagje knallen op de voorgeprogrammeerde navi-routes.

Tientallen bandensets beleven vandaag hun maiden trip, hun finest hours en hun Waterloo. De testrijders gaan er voor de volle 200% tegenaan. Op die kronkelige Portugese heuvelweggetjes is het alsof ik in een straatrace ben beland. In alle auto's die ik van collega's overneem is de tractiecontrole uitgeschakeld en ligt het verbruik volgens de boordcomputers ver boven de fabrieksopgaven. Straks weet heel Europa dus hoe een gedegen premium-gezinswagen zich houdt op de limiet. Amen.

Intussen rijd ik kalm maar tevreden mijn eerste rondje in het instapmodel, de 1.8 TFSI, worstelend met de vraag of er nog rek zit in de evolutie van de auto. De goedkoopste A4 is al zo'n onwerkelijk goed ding dat meer verlangen pure decadentie is. Je hebt 170 pk en 320 Nm, meer dan genoeg om inhaalacties langs de kustweg uit te voeren met de souplesse waarvoor je vroeger dikke tdi's of zescilinders moest bestellen. Die heeft Audi ook in het pakket, en je voelt heus verschil. Yep, de 2.0 TDI met 177 pk trekt er nog harder aan, de 3.0 TFSI met 272 pk is met zijn fluwelen demonie van een smeuïgheid die alleen Lada-rijders onberoerd laat, maar waarom zou je? De instapper is al zeer stil en qua afwerking, adembenemend precisiewerk, doet hij niets onder voor de topmodellen.

Hoe moeilijk moet het voor fabrikanten zijn, bedenk ik me, om het geloof in de vooruitgang vol te houden. Zo'n dagje A4 laat ongeacht je smaak maar één conclusie toe: de auto is klaar. De industrie beweegt zich in steeds kleinere stappen naar een eindpunt. In steeds meer auto's, van Kia's tot BMW's, vraag je je af hoeveel beter je het nog zou moeten willen hebben. Met een aardige interieurdesigner van Audi praat ik een half uur lang alleen over details: de naden op het dashboard, de kick dat het zilverkleurige paneel rond de klokkeneenheid uit één stuk is. Details zijn het, de puntjes op de i. Wat een last voor een fabrikant: alles dik voor elkaar hebben, en niet op je lauweren mogen rusten. Definitie van premium: van gekkigheid niet meer weten hoe het verder moet.