Onrust

De moderne auto is een doodstille onruststoker. Hij is geruislozer dan ooit, maar kan zijn kop niet houden. Een waarschuwingsrepertoire dat onschuldig begon met geluidssignalen voor niet-gedoofde verlichting en vergeten gordels is compleet uit de hand gelopen. De paar testauto's die ik de afgelopen maanden versleet, van Ford Focus tot Mercedes S-klasse, trakteerden met de beste bedoelingen op een kermis van tureluurs makende parkeersensoren, audiovisueel dodehoekgemekker, in stoel of stuur trillende lane departure warning systems, red alerts voor naderende voorliggers. De Citroën waar ik met achterlating van de sleutel even uit stapte zette het zonder pardon op een hysterisch gillen, visueel ondersteund met komisch overdreven infographics op het display. Al die schermen ook...

Tuurlijk, het dient de veiligheid. Als Volvo's BLIS één mensenleven redt is het allemaal niet voor niets geweest. Wat fabrikanten onderschatten is het psychologische effect van die zorgzaamheid: het onbehaaglijke gevoel dat er voortdurend iemand over je schouders meekijkt. Bovendien stompt het af. Het is als leven met een partner die je voor elk wissewasje op de vingers tikt. Pas je op het afstapje? Drink je niet teveel? Vergeet je je pillen niet? Allemaal lief bedoeld, maar op een goede dag ga je gillen. Dan wil je alleen zijn, even je eigen bonen doppen, voor je eigen stomme blunders boeten. Eén Postbus 51 is genoeg. Nu begrijp ik weer waarom ik zo tot rust kom in m'n Saab van '95: hij valt me niet lastig. De 900 pakken is zoiets als je mobiele telefoon thuislaten, een bevrijding. Wat youngtimers zo leuk maakt is hun tolerantie.