Om te stelen

Het is dus een zo goed als nieuwe 520d F10 geworden en die kolossale aankoop van zwager S., mijlpaal in zijn leven, dwingt me toch mijn premium-reserves te herzien. Ik kan blijven toeteren dat je voor 35 net zo strak rijdt, op dit esthetische raffinement kunnen we bij de prijsvechters lang wachten. Het interieur is industrieel design van het hoogste niveau. Wat is het godvergeten mooi gemaakt met dat brede, matte multimediascherm perfect geïntegreerd midscheeps, dat onberispelijk ontspiegelde display voor de airconditioning, de ronde klokken die als minutieus ontworpen polshorloges in bas-reliëf onder de huif liggen. De balans tussen de chique soberheid van de vormentaal en de weelde van de materialen kon niet beter; op de vlakverdeling van leer, hout en meer of minder edele metalen raak je niet uitgekeken. Geen automerk dat de kunst van het verleiden zo goed in de vingers heeft als BMW. Och jongens, touch and feel.

Daar leer ik van, met de Superb als toetssteen voor goed bouwen in gedachten. Het verschil tussen deze en een dertigduizend euro goedkoper topproduct is niet zozeer een gapende kwaliteitskloof als een Apple-vibe waarvoor je blind betaalt wat ze vragen. Wat is begeerlijker dan stijl? Het geluk van zwager S. is dan ook onbeschrijflijk, en ik herken het als de kinderlijke blijdschap van een man die tegen beter weten in heeft toegegeven aan een redeloze passie. Hoe onweerlegbaar mijn nuchtere kanttekeningen ook mogen zijn, de zelfoverwinning is een felicitatie waard. Voor die verspilling moet je toch een moeilijke drempel over, herinner ik me van mijn Apple-aankopen. Altijd blijft ergens in je achterhoofd de vraag zeuren of je wel bij je volle verstand was toen je de rekening overmaakte. Was het spul echt zo goed, of zag je door de roze bril van het verlangen de tuin der lusten voor het paradijs aan? Precies: de geest is willig, maar het vlees is zwak.