Oeps...
Gemiddeld hebben we iedere week pakweg vijf testauto's in onze AutoWeek garage. Met ieder exemplaar wordt een slordige duizend kilometer afgelegd. Tel daarbij nog onze duurtesters, die zo'n 45.000 per jaar rijden, en een grove schatting leert al snel dat we hier met z'n allen een half miljoen kilometer per jaar rijden. Dat levert, naast een hoop airmiles, een schat aan informatie en een onvoorstelbaar referentiekader op.
Met al die kilometers is het echter onvermijdelijk dat er wel eens een krasje of een deukje wordt gereden. Niet wekelijks. Niet maandelijks. Maar vroeg of laat overkomt het iedere testredacteur. Ook wij zijn gewoon mensen.
Net als bij u ontstaan onze schades altijd op de meest onbenullige manier. Niet als er een auto dwars door de bocht moet worden gegooid voor een mooie driftfoto. Niet als we 'car-to-car' platen maken waarbij we op dertig centimeter van elkaar manoeuvreren. En ook niet als we ons snelheidsrecord najagen op de Duitse Autobahn. Nee, meestal valt het in de categorie 'parkeren', 'achteruit rijden' en dat soort dingen. Een ongeluk zit nu eenmaal in een klein hoekje. Hoe zuinig we ook zijn op andermans spullen.
Eigenlijk zou het helemaal niks uit moeten maken – iedere deuk is er een te veel -, maar als ik dan tóch schade rijd, dan het liefst aan een Suzuki Alto. Of een Daihatsu Cuore. Of een ... enfin, u begrijpt wat ik bedoel. In ieder geval níet aan een splinternieuwe, € 96.000 kostende Mercedes ML 500. Uitgerekend dát is me toch gebeurd. Althans, onder mijn verantwoordelijkheid, en da's misschien nog wel erger. Dat je het zelf niet hebt gedaan, maar dat je 't wel mag uitleggen aan de importeur en aan je baas.
Iemand die ik de sleutel van mijn eigen auto blindelings zou toevertrouwen, een coureur die diverse racetitels op zak heeft en dus écht wel een potje kan sturen, wilde me even behulpzaam zijn bij het tanken. De ML, met nog geen duizend kilometer op de klok, moest een klein stukje achteruit. De persoon, die ik niet bij naam zal noemen, had niet in de gaten dat er achter het openstaande rechterportier een oplegger stond. Schraap, kreuk, daar ging de deur. Ik kon wel door de grond zakken... Gelukkig konden we door de deurvanger te verplaatsen het geknikte portier provisorisch sluiten. Met wat racetape hebben we de ergste kieren afgeplakt. Zodat we een dag later 'gewoon' de dubbeltest met de Lexus RX 400h (AW35) konden fotograferen. Als u zich echter afvraagt waarom alleen de linkerkant van de Mercedes te zien is, weet u nu waarom.
Plaats een reactie
