Mijn jaren '90-held - Jan Lemkes

Het kan je bijna niet ontgaan zijn dat verschillende redactieleden deze week on- en offline hun favoriete auto van de jaren '90 presenteren. Hoe gaaf auto's als de Maserati Quattroporte, Porsche 911 Turbo, Dodge Viper en BMW M3 ook zijn, mijn 'nineties-held' ziet er toch wat anders uit. Op uw nieuwsredactie geen poster-pretenties, heftig motorgeluid en torenhoge aanschafprijs, maar een verstandige midi-MPV die volgens velen de lelijkste auto ooit is: de Fiat Multipla.

Helaas voor hen is dat niet waar. Althans, ik kan me niet voorstellen dat je een auto die zó bizar is met behulp van normale criteria als mooi of lelijk kunt bestempelen. Daarvoor wijkt hij domweg teveel af van wat we gewend zijn. Wat 'm buiten dat zo geniaal maakt is dat die opmerkelijke vorm een functie heeft. Z'n breedte dankt hij aan het briljante stoelenconcept, die gehate 'bobbel' komt voort uit z'n hoge raampartij en het wonderlijke dashboard is een gevolg van de wens zoveel mogelijk vakjes en bakjes te creeëren.

Het resultaat mag er zijn, want qua praktische bruikbaarheid laat de Multipla al z'n concurrenten achter zich. Als je in een zevenzits Zafira of Touran alle zitruimte benut zal er een dakkoffer uit de schuur moeten komen voor de bagage. Wie het bij zes inzittenden houdt heeft weliswaar een hoekje van de bagageruimte over, maar boort alle hoop op een leuke rit voor de achterste passagier de grond in. De Multipla weet het allemaal te combineren: de zes inzittenden kunnen op identieke stoelen plaatsnemen, de beenruimte achterin is van Superb-niveau en de spullen kunnen gewoon waar ze horen: achterin.

Alsof de auto nog niet genoeg karakter had besloten de hoge bazen in Turijn 'm van wat eigenwijze details te voorzien. Zo waren de bumpers aanvankelijk altijd zwart en kregen de deurgrepen een 'lipje' mee dat het plaatstaal op een gezonde afstand van muren moest houden. Komt je op een donker landweggetje een voertuig tegemoet met drie setjes lampen boven elkaar? Duik dan maar zo ver mogelijk de berm in, want behalve de combine van een boer met overwerk kan het alleen maar een Multipla met ingeschakeld mist- en grootlicht zijn.

Wie denkt aan z'n maffe uiterlijk te kunnen ontsnappen door naar binnen te vluchten komt bedrogen uit. De snelheidsmeter, pookknop, radio en klimaatbediening lijken steun bij elkaar te zoeken in het midden van de felgekleurde gestoffeerde zee die als dashboard dient. Nu lijkt het misschien alsof ik het geheel teveel personificeer, maar sinds ik het angtig kijkende robothoofd-ventilatierooster recht in de ogen heb gekeken schaam ik me daar niet meer voor.

Na het lezen van deze lofzang werpt zich misschien de vraag op waarom ik in plaats van zo'n frisse Fiat een wat bedaagde Rover heb gekocht. Helaas: hij is niet m'n held omdat ik 'm ambieer. Daarvoor houd ik teveel van tijdloze, laag zittende sedans die gemaakt zijn om zoveel mogelijk kilometers te verslinden. Hij is wél m'n held omdat hij maling heeft aan wat normaal is en het ondertussen presteert om de allerslimste MPV ooit te zijn. Bij de onafgebroken stroom hoongelach die 'm sinds z'n introductie ten deel valt, haalt hij z'n brede schouders op. Wát een karakter.