Dubbel feest! Dit is niet alleen mijn honderdste weblog, ik ben sinds kort ook nog eens autobezitter. Het heeft om meerdere redenen zo lang geduurd. Allereerst was de pertinente noodzaak er niet (met de trein naar het werk bevalt beter door al het fileleed op de A2) en bovendien was het lange tijd onduidelijk wat het moest worden. De traditionele hothatches op de occasionmarkt waren te vaak afgetrapt of niet meer origineel.
In het begin had ik een erg lange shortlist van kandidaten. De twee meest serieuze waren de Peugeot 106 Rallye en de Mazda MX5 (geen hothatch, maar wel heel veel fun), maar ook de Peugeot 306 GTI, Peugeot 106 GTI, Renault Clio Williams en Honda Civic VTI waren opties. De laatste maanden begon zich echter een duidelijke favoriet af te tekenen. Misschien wel een van de meest onderschatte sportauto's ooit: de Ford Puma 1.7.
In het begin had ik een erg lange shortlist van kandidaten. De twee meest serieuze waren de Peugeot 106 Rallye en de Mazda MX5 (geen hothatch, maar wel heel veel fun), maar ook de Peugeot 306 GTI, Peugeot 106 GTI, Renault Clio Williams en Honda Civic VTI waren opties. De laatste maanden begon zich echter een duidelijke favoriet af te tekenen. Misschien wel een van de meest onderschatte sportauto's ooit: de Ford Puma 1.7.
Ian Callum en Yamaha
Laat de onwetenden maar het predicaat dameskappersauto opplakken, mensen met verstand van auto's kunnen niet anders dan respect hebben voor de Puma 1.7. Eind jaren negentig getrooste Ford zich flink wat moeite om echt iets bijzonders te maken van de B-segment coupé. Laten we beginnen met het ontwerp: daar was niemand minder dan Ian Callum bij betrokken, een van mijn favoriete designers. Callum is verantwoordelijk voor onder meer de Volvo C70, de moderne Jaguars en de Aston Martin DB7 en Vanquish.
Voor de motor werd de hulp van Yamaha ingeschakeld. De Puma 1.7 heeft een viercilinder met variabele kleptiming onder de kap, goed voor 125 pk. In combinatie met een leeggewicht van iets meer dan 1.000 kilogram betekent dat een sprint naar 100 kilometer per uur in 9,2 seconden en een topsnelheid van 203 km/h. En dat zijn waarden die weinig mensen verwachten bij zo'n 'vriendelijk' ogende auto. De auto schakelt ook nog eens verbluffend goed met z'n aluminium pookknop, bijna Japans.
Laat de onwetenden maar het predicaat dameskappersauto opplakken, mensen met verstand van auto's kunnen niet anders dan respect hebben voor de Puma 1.7. Eind jaren negentig getrooste Ford zich flink wat moeite om echt iets bijzonders te maken van de B-segment coupé. Laten we beginnen met het ontwerp: daar was niemand minder dan Ian Callum bij betrokken, een van mijn favoriete designers. Callum is verantwoordelijk voor onder meer de Volvo C70, de moderne Jaguars en de Aston Martin DB7 en Vanquish.
Voor de motor werd de hulp van Yamaha ingeschakeld. De Puma 1.7 heeft een viercilinder met variabele kleptiming onder de kap, goed voor 125 pk. In combinatie met een leeggewicht van iets meer dan 1.000 kilogram betekent dat een sprint naar 100 kilometer per uur in 9,2 seconden en een topsnelheid van 203 km/h. En dat zijn waarden die weinig mensen verwachten bij zo'n 'vriendelijk' ogende auto. De auto schakelt ook nog eens verbluffend goed met z'n aluminium pookknop, bijna Japans.
Special Vehicle Engineering
Het onderstel is afkomstig van de Ford Fiesta. Dat is sowieso al een betere basis dan veel mensen denken, maar Ford SVE (Special Vehicle Engineering) heeft z'n magie op de Puma losgelaten en zodoende een fabelachtig sturende auto gemaakt. Eén van de beste die ik ooit heb gereden, durf ik zelfs met mijn roze bril op te zeggen. De Puma is het bewijs dat je geen rijbewijsbedreigende snelheden hoeft te bereiken om lol te hebben in een auto. Heel verfrissend in deze tijden dat een hothatch met minder dan 250 pk niet serieus wordt genomen.
Mijn lofzang houdt maar niet op: door de Fiesta-basis zijn de onderhoudskosten alleszins redelijk te noemen en door de aanwezigheid van airconditioning en een goede audio-installatie is deze sportcoupé ook een goede auto voor lange afstanden. Mijn verbruik van 1 op 12 tot nu toe is zeker ook acceptabel als je het rijplezier in ogenschouw neemt.
Nadelen? Het stuur is niet in hoogte verstelbaar, de achterbank is niet geschikt voor al te grote volwassenen en het zicht naar achteren is niet optimaal. Maar daarover klagen is hetzelfde als op je droomvakantie gaan zitten mokken dat de bus vijf minuten te laat vertrekt.
Het onderstel is afkomstig van de Ford Fiesta. Dat is sowieso al een betere basis dan veel mensen denken, maar Ford SVE (Special Vehicle Engineering) heeft z'n magie op de Puma losgelaten en zodoende een fabelachtig sturende auto gemaakt. Eén van de beste die ik ooit heb gereden, durf ik zelfs met mijn roze bril op te zeggen. De Puma is het bewijs dat je geen rijbewijsbedreigende snelheden hoeft te bereiken om lol te hebben in een auto. Heel verfrissend in deze tijden dat een hothatch met minder dan 250 pk niet serieus wordt genomen.
Mijn lofzang houdt maar niet op: door de Fiesta-basis zijn de onderhoudskosten alleszins redelijk te noemen en door de aanwezigheid van airconditioning en een goede audio-installatie is deze sportcoupé ook een goede auto voor lange afstanden. Mijn verbruik van 1 op 12 tot nu toe is zeker ook acceptabel als je het rijplezier in ogenschouw neemt.
Nadelen? Het stuur is niet in hoogte verstelbaar, de achterbank is niet geschikt voor al te grote volwassenen en het zicht naar achteren is niet optimaal. Maar daarover klagen is hetzelfde als op je droomvakantie gaan zitten mokken dat de bus vijf minuten te laat vertrekt.
