Mazda 3 in Siberië: kijk uit, een politiebureau!

AutoWeek maakt op een wel heel bijzondere manier kennis met de Mazda 3: via een 3.000 kilometer lange tocht door Siberië, richting Mongolië. Alexander Inia praat je in weblogs kort bij over zijn belevenissen in Rusland. Het uitgebreide verhaal vind je binnenkort uiteraard in AutoWeek.

De reisdag van gisteren zwaar? Dacht het niet! De 850 kilometer lange etappe van vandaag degradeerde de reis van gisteren tot een peulenschil.

In verband met de forse afstand en het programma vertrokken we vanochtend al om 8 uur uit het hotel. We begonnen de morgen al goed, met een bezoek aan een van de grootste stuwdammen ter wereld.

Ook communistische beelden mochten daar natuurlijk niet ontbreken, met opvallend grote waarschuwingsborden om toch vooral niet in deze imposante dingen te klimmen. Degene die toch nog ambities in die richting had, werd wel op andere gedachten gebracht door het cameratoezicht ter plekke.

De 'sterke arm' is sowieso een beetje een rode draad die door onze roadtrip heen loopt. We hebben inmiddels ontelbare keren 'watch out, police station' over de portofoon gehoord. Die waarschuwing betekent keurig op een rijtje, 10 km/h onder de maximumsnelheid met je braafste gezicht langs strenge mannen met petten op rijden. Doe je dat niet, dan is de kans groot dat je flink in de problemen komt...

Opvallend is de houding van de lokale bevolking ten opzichte van de politie. Als er ergens een politieauto staat, dan krijgen we kilometers vooraf al lichtseinen van alle auto's die ons tegemoetkomen. De politie heeft hier de reputatie mensen om het minste of geringste staande te houden, dus op zich geen overbodige luxe...

Na zo'n tijdelijk oponthoud hebben we regelmatig flink de sokken erin op de behoorlijk lege wegen door niemandsland. In combinatie met de angst voor de politie begint het haast op een soort Gumball Rally te lijken...

Vandaag reed ik de laatste vijf uur en dat zijn zonder twijfel mijn meest intense ooit geweest. Terwijl de zon onderging, trokken mistflarden uit de schier eindeloze bossen de weg op. In de toenemende duisternis werd het echter steeds lastiger om langzaam verkeer (lees: rokende vrachtwagens) te passeren.

In een mum van tijd was het echt aardedonker. Niet ideaal als je door een vrachtauto een achterstand op een andere auto hebt opgebouwd en je dus een inhaalslag moet maken. Als een soort rallycoureur schoot ik van bocht naar bocht, om uiteindelijk dan weer het vertrouwde lint rode lichtjes te zien.

Aan het einde (we waren inmiddels 14 uur aan het rijden) werd het helemaal erg: in het aardedonker moesten we door Siberische wegwerkzaamheden rijden. Nul zicht, geen verlichting en maar hopen dat je niet in kuilen terechtkwam, je bumper beschadigde bij een enorme hobbel of ineens door een als een malloot rijdende Rus van de weg werd gedrukt. Russische roulette op z'n best!

We wilden als de Nederlanders de stemming er natuurlijk wel een beetje in houden en dus speelden we via de portofoons een pubquiz in de Siberische bossen met van mijn kant vragen als 'uit welke hits komen de teksten It's nice to be important, but it's more important to be nice' en 'So please, stay off my back, or I will attack, and you don't want that'.

Kortom, een zeer bijzondere ervaring, vandaag. Morgen weliswaar maar 550 kilometer, maar wel 150 kilometer over gravel... En aangezien het hier nu middernacht is, is het mooi geweest. Deze jongen gaat lekker slapen met de gedachte: wat is het toch een mooi beroep, autojournalist!