Local heroes
Wanneer er in woonwijken geklaagd wordt over te hoge snelheden, blijken het vaak de bewoners zelf te zijn die zich daar het vaakst aan bezondigen. Logisch, daar waar je bekend bent, rijd je vaak toch iets sneller dan elders. Dat merk je ook in het buitenland, zoals bijvoorbeeld tijdens mijn laatste trip naar Zuid Frankrijk, waar we de nieuwe Ford Focus ST aan de tand voelden. Sturen over bergwegen is altijd leuk, tenzij er een kiepwagen of een Nissan X-Trail met caravan voor je hobbelt. Zo niet twee weken geleden. In de bebouwde kom komen we achter een zwarte Golf 3 terecht. Dun uitlaatpijpje, dus waarschijnlijk een 1.4 of 1.6. Wel dikke wielen en achter het stuur een jonge meid. Afijn, we gaan de bebouwde kom uit en ze gáát me daar toch op het gas….alsof niemand minder dan de alom erkende vertegenwoordiger van het kwaad haar op de hielen zat, zich dit keer manifesterend als een geeloranje Focus. Ze kende niet alleen de weg op haar duimpje, de jongedame kon ook nog eens heel goed sturen! Ze perste alles uit het Golfje wat erin zat, reed mooie lijnen en af en toe zag ik het achterwek (van de auto..) een stapje opzij zetten als ze even van het gas ging in een bocht. Ook al hadden wij dan een 250 pk sterke ST, zij liet zich de fromage niet van haar baguette eten. Geweldig.
Het deed mij denken aan die keer in Zwitserland, toen ik opgevouwen op de rudimentaire achterbank van een Alfa Romeo Spider (de oude, met achterwielaandrijving) zat, mijn zus met haar Zwitserse vriend voorin. Man, man, wat ging dat hard, ik zag de snelheidsmeter af en toe op 160 km/h staan en voor elke haarspeldbocht werd er kortstondig geclaxonneerd teneinde de tegenligger bewust te maken van het naderende onheil. Ik kreeg het toch wel enigszins benauwd, en dat was niet alleen vanwege de foetushouding waarin ik mij bevond. Het besef dat er hoogstwaarschijnlijk meer is tussen hemel en aarde drong zich op dat moment zeer sterk aan mij op en deed mij herhaaldelijk stille verzoeken uitspreken richting de mogelijke schepper van dit prachtige berglandschap. Na de rit klom ik als Houdini uit mijn benarde positie en prijsde mijzelf gelukkig. En levend.
Dat mijn vrouw en kinderen niet zo gecharmeerd zijn van dat geslinger door de bergen, laten zij op zulke momenten duidelijk weten. Nu ligt het tempo op zulke momenten al een stuk lager dan tijdens zo'n persevenement, maar zelfs dat is blijkbaar nog te veel van het goede. Zo reden we vanaf het Gardameer omhoog naar ons appartement, in een Peugeot 406 GT, die met de 2,2-litermotor (zal ergens rond 2002 zijn geweest), heerlijke auto. Of het een beetje langzamer kon, luidde het verzoek. Maar nu komt het: ik werd op dat moment al 'opgeduwd' door een ongeduldige Italiaan. In een….. Fiat Panda! Maar zelfs dat argument verschafte mij niet het mandaat om een beetje gas bij te geven, dus liet ik de Panda (een 45) passeren. Om toch nog een beetje plezier aan dat traject te beleven, reed ik af en toe naar het dorp om bijvoorbeeld te tanken of geld te halen. Op het terras van ons huisje konden ze de banden horen kermen…. Jammer dat ik die vent in die Panda niet tegenkwam.
