Lekker gedogen of ...?

Als het over onverantwoord rijgedrag gaat, is 't algauw de gestreste leaserijder die de zwartepiet krijgt toegespeeld. En dan vooral omdat deze categorie automobilisten te hard en te asociaal zou rijden. Inderdaad wordt er in de spits vaak behoorlijk agressief gereden, maar toch valt mij juist in het weekend vaak van dat typische zondagsrijdersgedrag op. Onlangs signaleerde ik binnen een tijdsbestek van een halfuur drie van dit soort bizarre acties.

Eerst was daar een middelbaar echtpaar dat bij een goedkoop zelfbedieningstankstation zojuist de derde 30-literjerrycan in de bagageruimte van hun Renault Scénic had geladen. Alsof zij als enige Nederlanders wisten dat er op zeer korte termijn een oliecrisis aan zat te komen en alvast aan het hamsteren waren geslagen. Afrondend sprak de man zijn eega vergenoegd toe: "En dat is honderd", waarschijnlijk duidend op het aantal liters dat hij net in z'n auto had gestouwd. Eigenlijk was ik nogal verbouwereerd over zoveel onnadenkendheid, maar kon nog net uitbrengen: "Da's lekker veilig, zo'n brandbom achter in je auto!" Waarna de dame in kwestie me een beetje geïrriteerd napraatte en hooghartig naast haar man in de auto plaatsnam. Het stel was vast érg tevreden met zichzelf; hadden zij even een hoop geld bespaard! Waar bemoeit zo'n vent zich mee!

Even later stond ik voor het verkeerslicht te wachten en merkte op dat in de Volvo V70 voor mij twee jongens van een jaar of tien in de bagageruimte zaten te spelen. En nee, niet keurig in de gordels op zo'n extra achterbankje, maar gewoon los. Hmm, denk je dan in eerste instantie: kinderfeestje, volle auto, noodritje binnen de bebouwde kom. Maar nee hoor, de achterbank was leeg en pa zat tevreden via de binnenspiegel naar zijn braaf spelende kroost te kijken. Zo, van dat eeuwige gezeur van de jongens om in de bagageruimte te mogen zitten, was hij af, moet-ie gedacht hebben toen hij verderop de snelweg opdraaide.

Nog geen tien minuten daarna reed me een Volkswagen Golf tegemoet, waarin ik op de passagiersstoel een jonge man met een baby op schoot ontwaarde. Ook hier een lege achterbank. Gezellig hoor, een ritje zo met je kindje op schoot, een spaarzaam kwaliteitsmoment tussen vader en dochter zo tijdens de zondag.

Alleen vraag ik me af: hoe vergenoegd zal het middelbare stel zijn met hun besparing op het moment dat ze van achteren worden aangereden en hun vijfsterren-Scénic in een enorme molotovcocktail verandert? Ziet de vader van de twee spelende jongens zichzelf nog steeds als geniale conflictmanager op het moment dat hij een noodstop moet maken en zijn zoons via de voorruit op de motorkap ziet kletteren om vervolgens te worden vermorzeld onder de wielen van die veilige stationwagon van 'm? Hoeveel gezellige momenten zal de jonge vader nog met zijn kind hebben nadat dit bij een ongeval uit de auto is geslingerd?

Bij het benzineslurpende echtpaar deed ik nog een halfzachte poging om aan te geven dat ik hun gedrag onverantwoord vond, bij de andere twee auto's was er geen gelegenheid om dat te doen. Maar wat had ik gedaan als ik deze mensen wél had gezien voordat ze wegreden? Had ik dan beter m'n best gedaan om hen – in alle vriendelijkheid, dat spreekt – te overtuigen van de ondoordachtheid van hun gedrag? En u? Maakt u wel eens zoiets mee en hoe reageert ú dan? Doet u uw best om medeweggebruikers in dergelijke gevallen op andere gedachten te brengen, of is het wat u betreft lang leve de gedoogcultuur?