Krimp

Met de krimp krimpen de auto's mee, dat is wat deze crisis doet. De topklasse sterft af, het E- en D-segment versplinteren, A- en B-segment verbreden zich; de best verkochte auto's in Frankrijk zijn de Clio en de 208. In de Nederlandse verkoopstatistieken wordt de trend vertroebeld door de lage bijtellers, maar zonder die tijdelijke cash cows zouden ook hier alleen vrijwel uitsluitend kleintjes de toptien bevolken. We zien een piramide afvlakken tot tafelberg.
Zo komt het dat kleiner rijden, vroeger toch een schending van het ego, uit de taboesfeer is geraakt. Een kennis overweegt zijn 5-serie te verruilen voor een 3. Scénic-rijders stappen over op een Renault Captur. Ik vroeg de man die zijn Picasso achterliet voor een C1 naar zijn motieven. Bewuste keuze, vrije wil. Geld was het punt niet. De kinderen waren de deur uit en wat moest hij met zo'n lel. Zo klinkt gezond verstand vandaag de dag. Ik zie de terugkeer van de rationele koper.
Het is niet uit bange zuinigheid dat hij een maatje kleiner neemt. Er zijn zat klanten met geld voor een grote, en genoeg grote auto's met het verbruik van een kleine. Maar ze zijn uitgeshowd. Geëmancipeerde Europeanen beginnen over hun exhibitionisme heen te groeien.
De vraag is nu wat er gebeurt als ze de stap hebben gezet. Ze zullen constateren dat ze niet veel missen. Ik verbaas me keer op keer over het niveau van kleine auto's die ik vroeger geen blik waardig keurde. Als ik niet aan autoliefde leed, kocht ik voor elf, twaalf mille een Up! of een i10; voortreffelijk en comfortabel, ook op lange afstanden. Zo zullen er hogerop in de markt ook S-klasse-rijders zijn die geen zin meer hebben vijftig mille toeslag te betalen voor een paar centimeter meer beenruimte en een onhoorbaar ietsjepietsje minder interieurgeluid. Ze nemen een bijna even superieure E-klasse en van de winst doen ze hun kroost een SLK cadeau. Hun volgende stap is een C. Ze hebben bijgeleerd.
Daarom geloof ik niet dat Europese consumenten zich na de crisis weer als uitgehongerde wolven op het topsegment zullen werpen. Ik denk dat het tij onomkeerbaar is. Ik hoorde dat ze zich in Stuttgart hadden afgevraagd of ze de S-klasse überhaupt nog moesten bouwen. Natuurlijk doen ze dat, voor China. Maar als de nouveau riche van Beijing en Sjanghai is uitgepronkt, gaan ze ook daar de tering naar de nering zetten.
Tot hun verbazing ontdekten ze bij Dacia dat een deel van hun Nederlandse klanten fors bovenmodaal verdiende. Die kunnen zich gerust een stevig aangeklede Golf veroorloven; ze hebben er alleen geen zin meer in. De schaalverkleining is geen crisisverschijnsel maar een emancipatiebeweging. De onderkant van de markt is de nieuwe bovenkant. Minderen wordt mode.