Joris Tweepinter

Met die nieuwe tweecilinder Panda neemt Fiat in gewoontedierenland een enorme gok. De stap van acht- naar zes- of zes- naar viercilinder is een kleinigheid in vergelijking met de quantum leap van vier naar twee. Als taboedoorbrekende formule had de derde generatie van het trendy bolrond uitgedijde stadsdoosje dan ook onmiddellijk mijn aandacht.
Het is een mijlpaaltje. Een driepitter kan als autowaardig minimum nog net, voor een tweecilinder moet je een psychologische drempel over. Je betreedt de arena met wat tot nu toe gold als een luidruchtige motorische ondersoort voor ouden van dagen en VPRO-mensen als mijn ouders, die met hun Eenden de risee van het dorp waren. Vaders van vriendjes hadden echte auto's, vierpitters, een Escort of een Renault 12. Truckers treiterden mijn vader op de snelweg door een tikje gas te geven als hij met zijn 2CV probeerde in te halen. Zesentwintig pk, ik schaamde me kapot.
Dat is vijfendertig jaar geleden en de tijd heeft duidelijk niet stilgestaan. Mijn leen-Panda perst met een turbo vijfentachtig paarden uit twee potten met een gezamenlijke cilinderinhoud van 900 cc, de turboloze instapversie heeft er 65. Het zijn leuke cijfers voor een kwieke motorfiets. Met 975 kilo op de weegbrug vraag je je wel af hoe Joris Tweepitter het dikke knuffelbeertje op de been krijgt.
Nou, tot nu toe heb ik dolle pret met die auto. Om z'n ballen in de lucht te houden moet je schakelen, maar zolang je hem boven de 2000 toeren houdt is het Pandaatje watervlug. Niet sportwagen-snel, maar met de lichte toets die je tracteert op dat heerlijke kruipdoor-sluipdoor-gevoel waar in en rond de stad geen Porsche tegenop kan. Het verbruik viel me met 1 op 15 erg mee na een dag doortrappen waarvoor de huis-SL me had bestraft met 1 op 6. Mijn eigen ecosysteem is nog zo vervuld van de kick dat ik het niet over m'n hart kon verkrijgen hem af te knijpen met de eco-knop die zijn wegenbelastingvrije status moet rechtvaardigen. Zuinigheidsrit volgt.
Gaaf motortje dus. En het geluid? De Panda is goed gedempt, niet stil. Er ronkt een brommer met je mee die hevig kreunt als je slaafs de schakelindicator volgt en opgetogen knorrend losgaat als je doortrapt. Het is niet zonder charme. Ik vind dat hij karakter heeft. Dit is de eerste A-segmenter in vele jaren die een totaal nieuwe rij-ervaring oplevert.
Benieuwd hoe dat tweecilinderavontuur afloopt. In marketingtechnisch perspectief staat Fiat voor een spannende klus. De Panda kan nog zoveel in zijn mars hebben, ik vermoed dat zijn lot staat of valt bij de aanvaarding van zijn sound. Die moet zo cult worden dat het verlies van twee cilinders wordt gevreten als een win-win-situatie die de Zondagsrijders van de toekomst mild doet glimlachen bij de herinnering.