Hybride-rijders zijn uitvreters

3 december 2008 • 08:50

Sinds het doodknuffelen van hybride auto's door de overheid, zie je die karren bij bosjes door het verkeer gaan. Er zijn mensen die zich er aan storen dat die vermeende zuinigheidswonders evengoed met 160 km/u over de linkerbaan langs komen suizen, waarmee de vermindering van de CO2-uitstoot natuurlijk niet erg is geholpen. Dat heb ik nog niet meegemaakt.

Mijn ervaring is dat ze over het algemeen net iets onder de maximumsnelheid op de middenbaan voortsukkelen. Ik passeer ze altijd ruim, omdat de ervaring leert dat hun bestuurders op de meest onverwachte momenten van koers kunnen wijzigen. "Pas op hoor, het is een hybride," is inmiddels een veelgehoorde waarschuwing als de familie De Boer onderweg is in de bescheiden middenklasser en er zo'n groene jongen opduikt in het verkeer.

Vrijwel niemand rijdt in een hybride om het milieu te ontzien. En da's terecht, want in de praktijk is een hybride helemaal niet zo zuinig als de folder doet geloven. Je kunt er zowat elke willekeurige test op naslaan. Allemaal rijden ze in zo'n ding ter meerdere eer en glorie van de eigen portemonnee. Want hybrides worden overgoten met alle mogelijke vormen van subsidies en korting. Om dat uitvreten van de schatkist te compenseren, zijn auto's die worden gekozen door mensen die een mooie auto zoeken om leuke kilometers mee af te leggen, zwaarder belast. Denk maar aan gedifferentieerde bijtelling, slurptaksen en energielabels. Met andere woorden: kopers van deze auto's subsidiëren hybride-rijders.

De werkelijke helden van dit verhaal zijn de mensen die om hun portemonnee én het milieu te sparen rijden in een Aygo'tje of Cuore. Ook dan word je lekker gespekt door Den Haag, maar moet je het wel doen met de beperkingen die zo'n kleintje je oplegt. En natuurlijk zijn er de dieselrijders, die wél hartstikke zuinig onderweg zijn, maar evengoed een hogere BPM en wegenbelasting moeten slikken en dit jaar ook nog eens als dank drie cent accijsverhoging door de strot gedouwd kregen.

Al van jongs af aan ben ik autogek en verslind ik autoblaadjes. Ik wist dus ook al vroeg wat ik wilde worden: het werken bij een titel als AutoWeek lag voor de hand. Mijn eerste klus bij AutoWeek was het bemensen van de nieuwsdesk. Saillant detail: het allereerste bericht dat ik ooit schreef, was de aankondiging van de prijzen van de CityRover – een auto die achteraf nooit is gekomen. Toch was het helemaal in mijn straatje want ik heb een voorkeur voor auto’s die buiten het normale vallen en een bijzonder verhaal hebben. Sinds enige jaren ben ik occasionredacteur en werp ik mijn op als Beschermheer van de Roestplek. Moderne auto’s vind ik weldegelijk interessant maar een auto die al een tijdje ‘geleefd’ heeft, zegt me een stuk meer. Mijn eerste auto was een Citroën ID19B uit 1969. De nieuwste auto die ik ooit kocht, is uit 2002 en de kans is maar heel klein dat ik ooit een auto van later datum aanschaf.

107 Bekijk reacties