Exact 933 euro kostte de grote beurt voor de Seicento, weinig meer of minder dan de tien jaar jonge veteraan nog opbrengt. De twee pagina's lange rekening maakt aannemelijk dat het bedrag niet helemaal van God los is. De kleine tijger had, zoals dat heet, wat aandacht nodig. Zijn eerste uitlaatje had na 110.000 kilometer eindelijk de geest gegeven, zijn volgens de eigenares 'snoezige' achteruitwissertje liep vast op de bemoste achterruit.
Zo gaat het aan de keukentafel maar weer eens over de vraag of hij het waard was. Boven de discussie zweeft als een donderwolk de wetenschap dat ook de R van Volvo-Rekening weer in de maand is. Olie verversen en airco bijvullen heb ik tussendoor laten doen, maar ik reken op remblokken, wisserbladen en de vergeten kleinigheden die de teller in de bovenklasse sluipend naar viercijferige regionen jagen. De Mercedes doet zijn reputatie eer aan, dat scheelt. Niettemin verwacht ik ook voor dit jaar een onderhoudspost van omgeslagen 300 euro per maand. Dat is een kleine week boodschappen, zes dozen redelijke wijn, meer roken dan De Man Die Nog Meer Rookt Dan Ik.
Voor wat ik aan wegenbelasting, verzekering, brandstof en de schofterige kaalplukacties van het CJIB nog mag bijpassen – afschrijving is op ons afgeschreven dan wel waardevaste wagenpark niet van toepassing – hoef ik bij Jonnie Boer niet te bezuinigen op kreeft en betere Bourgognes. Al is dat liefdeloze rekenwerk niet mijn stijl, het leert je toch iets nuchterder naar je autoliefde kijken.
Laat ik niet vergeten door te geven dat ik afgelopen week een beker cola op mijn i-Book morste, waardoor ik deze blog nu uit mijn hoofd opnieuw moet schrijven op een oude desktop – drie grotere artikelen acht ik voorgoed verloren, tenzij mijn geheugen net zo'n knappe harde schijf heeft als de Apple. U moet het met me eens zijn dat dit alles best verdrietig is, met drie oldtimers voor de deur. In ieder mannenleven komt de dag dat men een streep trekt. En vergeet de vrouw niet.
Inkrimpen!, blaft E. Maar welke sneuvelt?
Niet mijn Fiat, zegt ze.
Niet de Volvo, zeg ik.
Weg met de Volvo, zegt ze. Weg met die sh**-Mercedes. Ga maar dieselen.
Ik weet wat, zeg ik. We doen een dagje Amsterdam met de Seicento. Komen we gebroken aan, dan verpatsen we hem voor een symbolisch bedrag aan een nette student. Valt het mee, dan offer ik de Volvo.
Zo begaven E. en ik ons gisteren via Wolvega en Almere naar Amsterdam, waar we verdacht kiplekker arriveerden, met een verbruik van een op zestien en geen centje pijn. De les: auto = gebruiksvoorwerp.
Dag Volvo!, snauwt de vrouw.
Dag leven!, kreunt de man.
Wordt vervolgd.
Bas van Putten
Columnist/Schrijver
Bas van Putten is schrijver en columnist voor diverse kranten en tijdschriften. Zijn wortels liggen in de muziek, maar zijn hart gaat al jaren uit naar auto's.
