Hotel Infiniti

Afgelopen woensdagmiddag, een klusje in Brussel. 's Avonds een hapje eten met een oude kennis die daar in de buurt woont; nou ik er toch ben, gezellig. Ik zou met de 208 duurtester gaan, maar Roland heeft een gepimpte Infiniti en goede collega én vriend als hij is, gunt hij mij die kar voor de lange rit. We ruilen van auto en ik dender met een glimlach van oor tot oor naar de Europese en Belgische hoofdstad.

Het congres is vreselijk saai, het etentje vreselijk gezellig en dus rij ik pas om één uur 's nachts de parkeergarage onder mijn flat binnen. Eindelijk, slapen! Maar dan.. mijn huissleutels had ik toch echt in het vakje tussen de voorstoelen gelegd. Maar daar liggen ze niet. Blijkbaar vergis ik me, maar dan moeten ze in mijn broekzak zitten, en dat doen ze ook niet. Ze zullen toch niet uit mijn zak zijn gegleden en nog in Brussel liggen? Ondanks het onmenselijke uur bel ik mijn kennis, maar die neemt natuurlijk niet meer op.

Ineens gaat er in dat vermoeide brein van mij een lampje branden. Ik heb die sleutels inderdaad vanmorgen in het vakje tussen de voorstoelen gedaan. Maar, eh, op dat moment zat ik in de 208. En die staat nu voor de deur bij Roland, in Delft. Ik bel Roland, misschien heb ik geluk en is hij aan het nachtbraken. Maar tevergeefs, blijkbaar heeft mevrouw Tameling haar kinderen goed opgevoed. En ja, ik ben echt wel zo slim dat ik een reservesleutel bij de buren in beheer heb gegeven, maar die zitten nu in Spanje en ik zorg voor hun katten. Dus hun sleutel zit aan diezelfde bos waarvoor ik op dit moment mijn eigen moeder nog zou inruilen.

Ik kan naar een hotel rijden, maar dat is nauwelijks de moeite. Die katten moeten zo gauw mogelijk eten en medicijnen hebben, dus wil ik om een uur of zes voor Rolands deur gaan liggen. Slapen in een autostoel in je eigen garage.. ach, je moet het eens hebben meegemaakt.