Hot hatch-moe

Wat ben ik hot hatch-moe. Gapend lees ik op het vliegveld in het tijddodende autoblad een vergelijkende test met vier usual suspects; Golf GTI Performance, Focus ST, Mercedes A250 Sport, BMW 125i. Ze hebben 230, 250, 211 en 218 pk. Ze wegen in volgorde van opkomst 1.392, 1.449, 1.437 en 1.443 kilo. Loodzware jongens, die dankzij turbotechniek en heel veel koppel toch nog goed zijn voor knallende acceleratiecijfers en topsnelheden tussen de 240 en 250. 'Kunstmatig beademd'.

De Golf GTI wint, als beste allrounder. Fijn voor VW. Ik denk alleen maar: wat is het vreselijk uit de hand gelopen. We zijn te ver gegaan. Wat willen we nou? De nieuwe GTI ís geen sportwagen. Hij is het grote, zware ding dat paps met zijn gezin moet kunnen delen en niet teveel mag zuipen. Er is niks hot aan, dat is één. Twee: de hot hatch dreigt zijn voorbeeldfunctie te verliezen. Hij steekt niet meer met kop en schouders boven zijn familieleden uit. De Focus 1.6 Ecoboost haalt met 182 pk al 224 km/h en stuurt ook goed, zonder de 'torque steer' die zijn gepimpte broeder parten speelt. De koppelkick geeft elke leasediesel ook. De prestaties zijn voor het verstedelijkte jachtdomein sowieso drie maten te groot. Die hele superlatievenkoers is symboolpolitiek. Hoe bizar is het dan dat fabrikanten tegen beter weten in als kleine kinderen tegen elkaar blijven opbieden. De wildste rakkers in het veld gaan over de 300 pk heen. We kopen er niets voor. Al het naturel is eruit.

Ik wil dat het hele hot hatch-concept op de schop gaat. Ik wil iets lichts en luchtigs. Ik wil een auto die niet meer bestaat. Die met een top van 200 en een acceleratie van 0 naar 100 in 8 seconden sneller en spectaculairder aanvoelt dan die hele club dikzakken bij elkaar. Hij heeft de onmiddellijke gasrespons die puur natuur is. Hij stuurt als een skelter. Hij wordt ontdaan van alle decadente gizmo-rimram die het drogbeeld van vooruitgang overeind moet houden. We zullen hem opnieuw moeten uitvinden.

Hier en daar zie ik lichtpunten aan de horizon. Voor het eerst in lang gaat het weer over gewichtsbesparing. De aanstaande Alfa 4C weegt nog geen 900 kilo. Dat is geen hot hatch, ik weet het, en dat een carbon koets geen prijspakker oplevert zie ik ook wel - maar de auto laat zien wat de winst is van extreme gewichtsreductie. Die kant moet het op om het idee van dynamiek te redden. De 4C krijgt 240 paarden, maar is vast ook nog leuk met 150. Zo kan ik nog wel een paar inspiratiebronnen noemen. De Porsche RS-modellen. De Peugeot 106 Rallye. En de eerste Golf GTI, nu we toch bezig zijn. Bezint u, fabrikanten. Breek met dat lemmingengedrag. Verzin een list, maak een statement. Scoor! Ik durf te wedden dat de doelgroep klaar is voor een nieuwe eenvoud.