Hij leeft!

Zeveneneenhalf jaar geleden stond hij een paar dagen op onze redactie, de Malubats. De wàt? Ja, ik was hem ook vergeten. Een cabriolet op basis van de Fiat 126, opengezaagd met Pools vakmanschap. De redactionele wachtrij om deze auto een avondje mee te nemen was voor de verandering overzichtelijk en aangezien ik wél een garage en de Malubats géén kap heeft, én omdat ik hier op de redactie de grootste cabrioot ben, ging de Pool een avondje mee naar Almere.

Nou ben ik niet gauw bang in een auto, maar in de Malubats heb ik angstige momenten beleefd. Toen ik de volgende ochtend op weg naar de redactie de A6 op reed, leek die lange invoegstrook ineens griezelig kort. Veel te kort in elk geval voor een auto die veertig seconden nodig heeft van nul naar honderd.. als hij die honderd al haalt, en dat deed vriend Malubats dus niet, omdat de invoegstrook licht omhoog gaat richting Hollandse Brug. En godallemachtig, wat is zo'n veertigtonner groot als hij in je binnenspiegel op je af komt denderen en je zelf in een soort keukengereedschap op wielen zit. Ondanks het mooie weer heb ik bedankt voor een tweede avondje in de Malubats. Ik hou van spanning, maar ik zou er graag bij zijn als mijn zoon ooit trouwt en zo.

Over de duurzaamheid van dit stukje Pools vakmanschap hadden we in 2006 ook onze twijfels, maar die waren in elk geval onterecht, zo ontdekte ik pas geleden op de boulevard van Zandvoort. Tot mijn stomme verbazing zag ik voor de tweede keer in mijn leven een echte Malubats. En dan ook nog een blauwe. Ik ben er achteraan gereden om het kenteken te noteren en inderdaad, zo blijkt nu ik er de oude foto's bij haal. Dit is niet zomaar een Malubats, dit is ónze oude Malubats. Meer dan zeven jaar later rijdt hij nog steeds. En al is het misschien op het eerste gezicht geen chick magnet: de huidige eigenaar reed wel mooi open, met een mooie blonde paardenstaart naast zich. En ik zat dicht en eenzaam in een gloednieuwe, dertien-uit-een-dozijn MPV.