En dan is het opeens over en uit voor Daihatsu in Europa. Stagiair Lars Krijgsman en freelance webredacteur Jan Lemkes zijn er als liefhebbers van het kleine Japanse merk al weken vol van. Ik zie allemaal beelden van Daihatsu's van weleer over hun beeldschermen voorbij schieten. Vol weemoed hoor ik ze praten over machientjes van weleer!
Het merk heeft volgens mij best veel fans, ook al zag je dat de laatste jaren niet terug in de verkoopcijfers. Ik snap die sympathie wel. Vaak waren het geinige karretjes, vol karakter. Ik herinner me nog een test met de gefacelifte eerste Sirion. De importeur had 'm aardig opgeschmukt, en door het geringe gewicht wist de 1.3 zestienklepper wel raad met het Sirionnetje. Ik vermaakte me kostelijk met het 102 pk sterke hatchbackje.
Het kabaalmachientje staat me nog helderder voor de geest dan de YRV Turbo. Dat was ook een snel ding, maar de automaat bedierf de pret. Een ding hadden ze allebei gemeen. Ze konden hun vermogen niet zo goed kwijt.
Dat gold dan weer wel voor de Cuore van eind jaren negentig, je weet wel, waarvan je ook die Marathon-uitvoering had. 55 pk en een boel beleving! 120 km/h rijden voelde aan als 180. Helaas heb ik nooit de Charade GTti gereden, dus de Cuore 1998-2003 met zijn brullende driepitter bestempel ik bij deze dan maar tot mijn leukste Daihatsu-experience ooit. Toch maar een keer mijn schoonzus lief aankijken want die heeft er nog een in bezit.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
