Het nieuwe Citroën

Mijn eerste auto was een Citroën, mijn tweede en derde ook. Van huis uit meegekregen zeg maar. Het is de tijd van de Visa, Axel, AX en GS. Wie in die tijd Citroën rijdt, moet uitleggen waarom hij geen Opel, VW of Ford heeft gekocht.

Ik schop het tot een GS Break, en raak daarna de weg kwijt en beland privé onder andere in een Nissan, Innocenti, Autobianchi,, Toyota, en Peugeot.

Er is nu een nieuw Citroën opgestaan. De veerbollen raken in de vergetelheid en alleen ouwe knarren hebben het daar moeilijk mee. De nieuwe Citroënrijder, die wil gewoon een kekke auto. De DS-lijn die Citroën heeft uitgerold, zag ik niet zitten. Marketinggebabbel, gebakken lucht. Mooi niet dus. Iedereen vindt een DS3 leuk, bijna iedereen kijkt met genoegen uit naar de DS5. Inderdaad, zonder hydractieve vering, die laatste. Een vriend hier op het werk, met een Double Chevron in zijn voorhoofd sprak me er over aan. Ik zeg "laat het los, het is over, het boeit niemand meer" Alleen extremisten vallen op de C6 en van de C5 wordt één derde verkocht met veerbollen.

Hoe kom ik hier nu op? Ik rijd het nieuwe jaar in met een dikke DS3 Racing van 200+ pk en ruil die om op 2 januari voor een kloek, strak en opvallend vormgegeven DS5 met stalen veren. Die DS3 Racing is natuurlijk over de top, maar wat een leuk ding. De tammere THP hadden we als duurtester, ook al zo'n leuke kar.

Dus we geven de stille aftocht van de onderscheidende, comfortabele hydropneumatiek een plek en we geven het nieuwe Citroën, met z'n DS-lijn, een compliment. Goed gedaan.