Het boetecomplot

Al maandenlang krijg ik zo weinig verkeersboetes dat de tijd me rijp lijkt voor een even speculatieve als aantrekkelijke complottheorie. Hoe kan het dat ik ondanks regelmatige snelheidsovertredingen en een maandgemiddelde van duizenden kilometers kriskras door Nederland veel minder word geflitst dan vroeger? Is het omdat de flitspaaldichtheid in het oosten lager is dan in het westen? Kan, maar ik ben even vaak in de Randstad als toen ik er nog woonde. Ik rijd net zo hard. Heb ik geluk gehad? Geluk is net zo uitgestorven als de dinosauriërs.

Mijn theorie veronderstelt het bestaan van een geheime economische steunmaatregel, die mogelijkerwijs als volgt tot stand kwam. Tijdens het wekelijkse kabinetsberaad oppert Rouvoet het door de kredietcrisis geplaagde volk tegemoet te komen met wat de ideale schoonzoon zelf goedgristelijk kwalificeert als een stukje lastenverlichting. Dat is goed voor de consumentenbestedingen, en goed voor de peilingen. Balkenende knikt begrijpend. We moeten iets doen, bevestigt Eimert Middelkoop. De ChristenUnie heeft gelijk, zegt Bos, van god los sinds de nood hem met miljarden leerde smijten; de burgerij heeft recht op een douceurtje.

Maar niet open en bloot, zegt Balkenende. Als we nu weer in het openbaar met geld gaan strooien, lijkt het net alsof we het nog hebben.

Bos schraapt betrapt de keel.

Ik weet wat, zegt Maria van der Hoeven. Wat als we de flitspalen een jaar op zwart gooien? Dan creëren we haast ongemerkt bestedingsruimte voor de burger. We geven niks weg, het volk geeft gas, en wat we mislopen aan boetes pakken we terug via de pomp. Het ei van Columbus.

En het milieu dan?, jammert Jacqueline Cramer. Had je daar maar eerder wat aan moeten doen, hoont Donner, wiens wil wet is in het Haagse. Zo geschiedt het, dat Balkenende en de zijnen in het diepste geheim besluiten de helft van de Nederlandse flitspalen op non-actief te zetten tot de krakende economie is opgekrabbeld.

Houd het wel onder ons, piept de MP benauwd. Ik heb geen zin in weer een vragenuur vol Halsema's. Je hebt mijn woord, zegt Eimert Middelkoop. Dat kennen we, treitert Ter Horst. Vanuit zijn ooghoeken ziet de geplaagde excellentie van defensie Rouvoet zachtrood aanlopen.

Na enkele maanden ziet de automobilist het licht: post uit Leeuwarden wordt zeldzaam. Zijn beurs vaart er wel bij. Opgelucht geeft hij gas. Het wordt weer ouderwets gezellig op de snelweg; op vrije linkerbanen vieren de Priussen, de Civics en de Audi's elke dag bevrijdingsdag. De oliehandel trekt aan. Bij Shell en Esso draaien de pompen, de koffie-automaten en de croissantverkoop weer op volle toeren. De bossen ontbladeren als vanouds, de ozonlaag smelt als sneeuw voor de zon, maar de eerste tekenen van economisch herstel worden zichtbaar. Op een geheimzinnige manier neemt het consumentenvertrouwen toe. Weer redt de auto, die geplunderde melkkoe, het land van de ondergang.

In het kabinet is de stemming intussen opperbest en het saamhorigheidsgevoel sterker dan ooit; zo'n mooie streek had Balkenende IV nog niet geleverd. 'Ik had Koos Spee nog kwaad aan m'n bureau', giechelt de MP vlak voor het kerstreces bijna balorig, terwijl Ab Klink een fijn verwensigaartje opsteekt; 'Hij voelt zich overbodig'.

Weg met die griezel, hikt Ter Horst, die klaar is met de mannenbroeders. Plaats hem maar over naar Den Haag of naar Verweggistan, dat zal hem leren.

In januari 2009 kondigt, totaal onverwacht, verkeersofficier Koos Spee zijn vertrek aan.

En alleen ik weet hoe dat echt zat.