Help, een loze laadpaal

13 december 2011 • 14:19

Eindelijk komt het ervan, ik neem een elektrische auto mee naar huis, plug 'm in bij de laadpaal om de hoek en dan kan ik een weekendlang zorgeloos zoomen. Er staan geen lange ritten op de planning, en met een laadpaal om de hoek zodat de Leaf lekker kan bijladen moet dat geen probleem zijn.
De openbare laadpaal staat er al sinds week 26 van dit jaar, we hebben op de AutoWeek-redactie een pas van de stichting E-laad, dus dat moet goed komen.

Gelukkig, er is nog plek bij de paal, want iedereen mag er gewoon parkeren. Snoer uit de kofferbak, klepje in de neus open, pasje langs de paal houden en laden maar! Hé, da's gek, geen reactie. Er zou een groene led-ring moeten gaan branden. Nog maar eens proberen….weer geen reactie. Toch maar even bellen met het storingsnummer van de Stichting E-laad. "Het klopt. De paal staat er maar hij is nog niet aangesloten op het stroomnetwerk, daar moet de gemeente voor zorgen."

Bovenstaande speelde zich nu bijna twee weken geleden af. Lekker dan, de paal staat er al meer dan 20 weken en werkt dus nog steeds niet. Gelukkig kan ik drie kilometer verderop terecht, waar een wel werkende laadpaal is, zodat ik toch nog kon rijden met de Nissan Leaf. En voor het vervoer van en naar de oplaadplek pakte ik de lightrail, dus was ik toch nog groen bezig!

Maar hoe zit het nou met de aansluiting? Bij de Gemeente Zoetermeer zeggen ze: "De Stichting E-laad is ook verantwoordelijk voor aansluiting op het netwerk."

Maar wat blijkt…de stroomleverancier in mijn wijk werkt niet samen met E-laad. E-laad neemt volgens de gemeente nog contact met mij op over aansluiting van de laadpaal op het netwerk.

Ik ben benieuwd…we zijn nu een week verder en ik heb nog steeds niets gehoord. Ja hoor, we zijn helemaal klaar voor elektrisch rijden. Nu alleen nog een oplossing voor het gesteggel over wie er verantwoordelijk is voor het aansluiten van de laadpaal op het netwerk.

Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.

48 Bekijk reacties