Gevaar

Nu Robert Kubica met onzekere vooruitzichten zwaargehavend in het ziekenhuis ligt, besef ik hoe bijzonder het is dat auto- en motorsport nog steeds niet verboden zijn. In een tijd waarin overheden met rookverboden en maximumsnelheden alles doen om hun burgers te beschermen tegen gevaar, mogen auto- en motorcoureurs zich ongestraft te pletter rijden. En reken maar dat Kubica net als Niki Lauda straks gewoon weer instapt, als zijn hand het redt. Tegen zo'n passie is geen kruid gewassen.

Dat levert wel een interessant dilemma  op, ook nu de autosport tien keer veiliger is geworden. Het is lang geleden dat op Le Mans 82 doden vielen toen de resten van Pierre Leveghs gecrashte 300SLR op de tribune neerkwamen, en Enzo Ferrari bij wijze van spreken meer coureurs verloor dan hij auto's bouwde. Inmiddels zijn F1-bolides zo foolproof dat Kubica in 2007 aan een klap op een betonnen muur met meer dan 270 kilometer per uur slechts lichte verwondingen overhield. Nou dan.

Enerzijds vind ik dat die jongens het allemaal zelf moeten weten. Het is hun leven. Ik ben m'n broeders hoeder niet, en risico's horen bij het bestaan. De drang je grenzen op te zoeken is heel menselijk, en heel gezond. Anderzijds denk ik aan partners en ouders, aan de waanzin van de drang je concurrent twee meter voor te blijven – al zeg ik dat natuurlijk ook omdat ik niet kan navoelen wat deze mannen drijft, ondanks alle bewondering voor hun moed. Hoe dan ook: iets zegt me dat de wetgevende machten paal en perk gaan stellen. Het kan nooit lang duren. Gevaar is uit.