Filmpjuh

Filmpjuh op Geenstijl. Een knaap, goed in beeld trouwens, hangt de beest uit met een Nissan GT-R. De plaats is Heemstede, lees ik. Binnen de bebouwde kom haalt hij al 150. Vet klopt ons jongenshart. Maar je zou hem een doodschop geven. Een overstekende hond, één spelend kind en de pretletter is een moordenaar. Op een tweebaansweg passeert hij de 300-grens. Volgens het display piekt hij bij 308. Wel lekker nieuws. Die schande spreekt de mensen aan. Men raakt niet uitgereaguurd.

Zelden heb ik me zo schizofreen gevoeld als toen ik dit zag. Die GT-R heb ik zelf twee dagen bestuurd. Ter geruststelling: ik ben niet in de buurt geweest van de 300. Maar de sensatie, het geluid – alles kwam terug. De rillingen liepen me weer over de rug. De neiging ver over de schreef te gaan was bijna onbedwingbaar. Ik heb me ingehouden. De enige bon die ik aan het Nissan-feestje overhield kwam, over ironie gesproken, voor de snelheidsovertreding met de Volvo S80 1.6D waarmee ik het monster afhaalde in Amsterdam Zuidoost. Twintig euro. Ik was dan ook geen negentienjarige idioot, ik was een 44-jarige ex-idioot die zich zijn zonden als de dag van gisteren herinnerde. Intussen reed ik vorig jaar wel 311 op de openbare weg. In Duitsland. Het vuurwapen was de Mercedes SLS AMG. Was het minder gevaarlijk dan de dodenrit van die tevreden Nissan-puber? Goeie vraag. Maar het was wel legaal.

Nuchter bezien is het een wonder dat ze dit soort duivelse machines nog verkopen. Sommige jongensdromen zijn nachtmerries. Dit filmpje boort zich onvergetelijk in je geweten. Ik wil hem namelijk nog steeds, die GT-R.