Elandproef 2.0
Tijdens mijn jaarlijkse trip over regionale eenstrookswegen door Polen moet ik altijd wel een keer de berm in sturen om een suïcidale inhaler te ontwijken (zie Heiligekoeienslachting). Alles went, ik scan onbewust automatisch de berm. Het heeft mij er wel van overtuigd dat de ronkende voorspellingen over zelfsturende auto's niet zullen uitkomen zolang dat soort problemen niet wordt opgelost. Dergelijke situaties zijn namelijk niet in te programmeren, want zelfsturende auto's mogen niet de berm in rijden, zeker niet als er bomen staan of greppels liggen. Als motor- en scooterrijder (tussen1964 en 1971) hield ik altijd een flink ruimtekussen om me heen aan, want als je plotseling moet remmen of onderuit gaat vlak voor een vrachtwagen, dan ben je er geweest. Ook als Eendenrijder zorgde ik altijd voor een escapemogelijkheid als laatste in een file, sinds ik een foto van een 2CV gezien had die tot 1 meter ingekort was tussen twee vrachtauto's. Ik zweer ook bij trekhaken sinds mijn eerste en enige aanrijding, in 1968, doorglijdend op ijzel tegen een trekhaakauto. Die had niks, de ijzeren bumper van mijn vaders Saab 96 (DT-02-54) ving het op met een deuk, dat kost je nu een nieuwe neus. Met mijn slooprijpe Ami 6 Break kwam ik in 1973 ook dankzij een enorm ruimtekussen (vooral op de Autobahn) met mijn kampeervrienden heelhuids thuis uit Zweden, ondanks lekkende remzuigers en gehalveerd remvermogen. Zo leer je anticiperen, ik zou nu niet meer durven wat je als student in zo'n APK-loos barrel van 250 gulden gewoon deed.
Zaterdag 16 januari 2016 omstreeks 15.45 uur, bij de Hulk (!) onder Hoorn, kwam op enkele centimeters na een bijna-fataal einde aan mijn 47 schadevrije jaren. Of de airbags het gedaan zouden hebben kan ik gelukkig niet navertellen. Het airbag-storingslampje van mijn Citroen Xsara Break 1.6i uit 2004 brandt namelijk al een poos; mijn Citroenspecialist kan de oorzaak niet vinden - leve de elektronica! Het was in ieder geval een gevaarlijk soort (semi-)frontale botsing geworden - tegen een veel zwaardere tegenligger. Typisch zo'n botsing waar een zelfsturende auto niet op geprogrammeerd kan worden en waar je zonder airbags weinig kans hebt te overleven
De feiten: ik reed vanuit Hoorn met 50 á 60 km/uur over de N247 richting Oosthuizen en naderde een nieuwe T-kruising (zie luchtfoto). De stoplichten werkten nog niet en de belijning leek nog niet compleet. Dus was mijn blik op-de-weg. Ik moest rechtdoor en had op iedereen voorrang. Halverwege het kruispunt draaide een metallic donkergrijze Transporter personenbus (recent type) die van de andere kant naderde en mij voorrang moest geven, plotseling over mijn rijstrook linksaf richting A7. Ik weet niet eens meer of ik geremd heb, dat had sowieso niet geholpen. Ik wou hem tegen elke prijs niet frontaal raken (60 tegen 40 km/uur = 100 km/uur!). Ik gaf een ruk naar links en dacht nog: "wat jammer van mijn Citroen!" (in 2015 voor 2000 euro gekocht, fijne auto met 1 op 17 á 18 praktijkverbruik). We misten de VW-bus op centimeters. Seconde 2: een ruk naar rechts. Gelukkig reed daar niemand en stond er geen lantaarnpaal waar ik net zo goed tegenaan had kunnen knallen. Binnen twee seconden na deze Elandproef (mijn tweede ooit) reed ik met dezelfde vaart rechtdoor, dankbaar vloekend, flabbergasted over die verkeershufter. Ik reed met dimlicht, het was helder weer, dit was dus geen black-out maar een verkeerd berekende gok van een te vlotte sjoemelbusrijder. Die mag zich - desnoods anoniem - alsnog bij mij melden met excuses en een grote bos bloemen voor mijn vriendin, die de grootste klap had moeten opvangen. [Mijn adres is bij de redactie bekend]
Wat een prima wegligging heeft mijn brave Xsara, ik ben de brede Vredesteins vóór ook wel dankbaar, want ik voelde geen moment verlies van controle. Had ik maar een car camera gehad. Met dat filmpje had ik op YouTube met de Russian traffic-filmpjes kunnen concurreren….. en het nummerbord van deze onbekende tegenligger genoteerd. Ik ga er meteen een aanschaffen. Let's not meet by accident!
