Eindstation

Op de RAI zag ik de Saab 9-4X, die me niet beviel. Daarnaast stond de 9-5 Estate, die in het licht van de omstandigheden als een steek door m'n hart ging. Wat een ongelofelijk mooie auto. Zullen we hem ooit op de weg zien, nu de Saab uit alle macht probeert de productie weer op te starten? Ik zag hem staan en voelde pijn. Net als de vierdeursvariant is dit een Saab zoals een Saab moet zijn. Zo'n Estate bouwt niemand. Eindelijk added value.

Waarom, dacht ik, worden Nederlandse leasemaatschappijen en de betere koper niet overmand door medelijden? Waarom plaatsen ze gezamenlijk niet een massale reddingsorder voor een prachtmerk dat zo'n uniek ontwerp op de markt durft te brengen? Sinds Het Dorp zijn Hulpacties onze nationale sport. Eén hongerige kinderblik op de treurbuis, en Marco Borsato schiet ter plekke in de benefietstand. Deze keer kan hij thuisblijven. Als iedereen die het zich kan veroorloven een Saab koopt, dacht ik, is het opgelost. De concurrentie kan een veer laten.

Maar er zijn geen Saabs.

Ik heb geen traan gelaten om Rover. De ondergang van Bristol liet me koud. Was die nieuwe station trash, dan had ik stiekem eigen schuld gefluisterd. Maar het vrachtschip Saab zien zinken met zo'n juweel op het dek, het is niet te trekken. Laat deze Estate geen eind-station worden. Mijn autohart huilt.