Een lintje van Spee

13 augustus 2008 • 11:50

Koos Spee heeft tegenwoordig het Algemeen Dagblad als platform voor zijn ideeën en voyeuristische toekomstplannen. Afgelopen weekend was het strenge hoofd afschrikwekkend groot op een pagina geplaatst, in een twee pagina's tellend interview in de weekendbijlage, waarin Spee aan het woord kwam.

Spee is straks overal. Spee wil digitale flitspalen op provinciale wegen schakelen zodat er sprake is van trajectcontrole op 50-km/h- en 80 km/h-wegen, Spee wil verborgen parkeerplaatsen aanleggen langs wegen zodat flitsteams zich stiekem kunnen opstellen, en Spee droomt van een door GPS gestuurde snelheidsbegrenzer! Rijd je op een weg waar 80 de maximum snelheid is, dan kan je auto niet harder dan 80. Want van snelheidsbegrenzing op 120 wil hij niets weten, dan kun je op wegen waar de maximumsnelheid lager ligt toch nog te hard rijden! Nee, rijden wordt er niet leuker op in de toekomst en deze 61-jarige man gaat nog niet met de VUT.

In de tijd tot aan zijn pensioen kan hij zijn boodschap verder uitdragen, en ik heb ervaren dat zijn denken inmiddels door heel wat landgenoten is overgenomen. Automobilisten zijn per definitie slecht! Afgelopen maandag kwam ik in de buurt van Kootwijk een door Spees gedachtegoed geïnfecteerd persoon tegen. Samen met vrouw en kind stond de in avontuurlijke Human Nature-outfit gehulde man even te pauzeren tijdens een fietstocht.

Toen hij me met een Passat R36 met Duits kenteken zag stoppen om cameraman Jeroen uit te laten stappen gingen zijn nekharen al overeind staan. Jeroen ging op een zandduin staan voor mooie shots, en in zo'n geval rijd ik dan heel wat keer op en neer. Maar ik had al een voorgevoel en deed rustig aan. Net als het overige verkeer reed de dikke Passat 60 tot 70 km/h op een weg waar 80 is toegestaan maar dat vond meneer de fatsoensrakker te hard. Woest gebarend dat het zachter moest en even daarna druk bellend met zijn mobieltje. Waarschijnlijk om de politie te bellen, maar het was zo'n gat dat er van dekking geen sprake was, politie heb ik overigens niet gezien. Ik stopte en vroeg wat er aan de hand was en waarom de man zo boos keek. "Onverantwoord waar je mee bezig bent", brieste de rood aangelopen man. "Hier is een fietsersoversteekplaats." Inderdaad ja, die had ik gezien en ik legde uit waarom we aan het filmen waren. Maar die fietsers moeten ter plekke, waar het fietspad de weg kruist, voorrang verlenen aan de auto's. Daarbij deed ik niets anders dan andere passerende auto's, je mag gewoon over de openbare weg rijden. Of het nu door het druilerige weer kwam of misschien had meneer even geen geld voor een vakantie in een zonnig, ver buitenland en reageerde hij dat op ons af, ik weet het niet. Maar rijden met een opzichtige auto in Nederland en je werk doen voor een autoblad en -website, het wordt steeds moeilijker. Zodra ze camera's zien en er iets met auto's gebeurt slaan mensen op tilt. Spee kan gerust zijn, er zijn er meer zoals hij.

Op de vraag of er met de door Spee zo gewenste trajectcontroles langs provinciale wegen geen sprake is van Big Brother is watching you, antwoordde de verkeersofficier in het AD: "als je je aan de maximum snelheid houdt is daar helemaal geen sprake van." Tuurlijk meneer Spee. En is er geen trajectcontrole dan zijn er wel landgenoten die je in de gaten houden. Hoe noemden ze die mensen in '40-'45 ook alweer? Als het aan 's lands bekendste tollenaar ligt worden er lintjes aan dat soort verklikkers uitgedeeld. De brave burger van afgelopen maandag bij Kootwijk gaat wat mij betreft alvast op de nominatie.

Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.

51 Bekijk reacties